[Fic] Xmas: Blurry Xmas

posted on 27 Dec 2013 12:00 by malangporyim in Fiction, RO-the-Releaser directory Fiction
  
สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้า และเมอร์รี่คริสต์มาสย้อนหลังจ้ะ~
 
 
ไม่ได้อัพบลอคซะนานเลย!

จริงๆ เราก็กะว่าจะไม่อัพบลอคที่นี่แล้ว เพราะพักหลังๆ มานี้ฝ่าวิกฤติการณ์ 502 & 504 Error ยากเย็นเหลือเกิน โดยส่วนตัวตอนนี้เราย้ายไปอัพรูปวาดในตัมเบลอร์แทนแล้วค่ะ → http://malangporyim.tumblr.com 
 
 
(มีแต่รูปแร็ก ฮาา ถ้าใครไม่สนใจ RO ก็ไม่ต้องฟอลก็ได้นะคะ เกรงใจ ;  ; กลัวไปดันฟีดคนอื่น)
 
 
นั่นล่ะ ถึงจะบอกว่าไปอัพภาพที่อื่นแล้ว แต่พอดีรอบนี้เป็นฟิค เลยกลับมาอัพใส่ในนี้ ฮาาา
รอบที่แล้วตอนพิเศษต่างๆ เราก็ลงทั้งเด็กดีทั้งในนี้ด้วย ก็เลยคิดว่าเอามาแปะตรงนี้ด้วยคงจะดีกว่า จะได้ครบเซ็ตกัน เนอะ♥
 
 
รอบนี้เป็นฟิคชั่นตอนพิเศษของฟิคแร็กเรื่องหลักที่เขียนไว้ค่ะ
ถ้าไม่รู้จัก-ไม่เคยอ่าน ก็ช่วยทำเป็นไม่เห็นโพสต์นี้ทีนะคะ ส่วนใครที่เล่นแร็ก หวังว่าจะเห็นบรรยากาศคริสต์มาสแบบแร็กๆ ...คิดว่าไม่มีค่ะ T w T อันนี้เขียนออกมาบรรยากาศเหมือนตัวละครออริฯ มุ้งมิ้งมากกว่า แต่หวังว่าทุกท่านจะเอนจอยนะคะ (. . a
 
 

RO the Releaser Special Part:

 

Xmas: Blurry Xmas

 

            อากาศเย็น สีฟ้าสลัวเหมือนหิมะจะตก แต่ผู้คนยังเดินขวักไขว่ในเมือง คงกำลังตระเตรียมงานเทศกาลปลายปีสำหรับคืนนี้กันอยู่

 

            เซลินกับฟาริลแยกตัวออกจากคณะเดินทางเดิมที่มีริน บาโฟเมต และยูกินะ มาเดินทางเพียงสองคนได้สักพักใหญ่แล้ว ด้วยเหตุผลของฟาริลว่า "แยกกันตามหาจะเร็วกว่า" เขาจึงมอบหมายให้สามคนที่เหลือเดินทางลงใต้ รับผิดชอบหาข่าวสารจากเกาะต่างๆ รอบดินแดนมิดการ์ด ส่วนพวกเขาจะขึ้นทางเหนือพร้อมกับหาลู่ทางไปยังดินแดนอื่นๆ

 

            ส่วนสาเหตุที่ต้องแบ่งกลุ่มตามนี้นั้นเซลินไม่แน่ใจ เธอรู้เพียงแค่พอรินได้ยินก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟแล้วทำท่าเหมือนจะกินหัวฟาริล จากนั้นเธอก็โดนฟาริลฉวยโอกาสนั้นฉกตัวหนีออกมาดื้อๆ ...แล้วทุกอย่างก็ปล่อยเลยตามเลย จนมาเดินอยู่ด้วยกันสองคนในเมืองแห่งนี้ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว

 

            "นี่ ฉันสงสัยมานานแล้ว ไอ้หมวกนั่นน่ะ..."

 

            เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยขึ้นลอยๆ เหมือนไม่ได้พูดเรื่องสลักสำคัญ แต่เซลินจับได้ถึงน้ำหนักจริงจังในน้ำเสียงนั้น เมื่อหันไปก็เห็นฟาริลกำลังเอามือไขว้ที่หลังคอ เอียงหัวสบายๆ ขณะเดินตามหลังเธอมา ทว่าแววตาที่มองตรงแน่วมานั้นดูจริงจังจริงๆ เสียด้วย

 

            "หมวก?"

 

            ฟาริลพยักหน้า "ไอ้หมวกนั่นน่ะ ใจคอเธอจะใส่ตลอดทั้งเดือนทั้งปีต่อให้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเลยเหรอ?"

 

            เขาว่าพลางพยักเพยิดมาทางเซลิน ฟาริลหมายถึงสิ่งที่อยู่บนหัวเธอ...หมวกซานต้าสีแดงประดับขนพองฟูสีขาวที่เธอใส่อยู่ตลอดเวลา แม้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเธอก็ใส่ หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เธอเริ่มใส่มันตั้งแต่วันแรกที่ได้มาซึ่งไม่ใช่ช่วงเทศกาลปลายปีหรือช่วงปีใหม่เลยด้วยซ้ำ วันแรกที่ว่าคือประมาณเมื่อปลายฤดูใบไม้ผลิเมื่อต้นปีที่ผ่านมา

 

            เซลินตกใจ เธอหยุดเดิน มือเผลอไปแตะปลายขอบหมวกที่เป็นขนนุ่มฟูด้วยความระแวง ขณะหันหน้ามาคุยกับเขาด้วยเสียงลีบเล็กและเบาหวิว "นะ...นาย...สังเกตด้วยเหรอ?"

 

            เด็กหนุ่มพยักหน้า เซลินผวาและหน้าแดง สองมือของเธอค่อยๆ ดึงขอบหมวกต่ำลงช้าๆ จนแทบจะปิดตาและใบหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยๆ ของตัวเองจนมิด

 

            "...สังเกต...ด้วยเหรอ?..." เธอถามเสียงอ่อย ปลายน้ำเสียงเหมือนจะจางหายไปกับแรงลม

 

            "เฮ้ ใจเย็นๆ ฉันแค่ถามเฉยๆ เอง"

 

            "มันดูไม่ดีใช่มั้ย?" เซลินมุดหน้าออกมาจากขอบหมวกพองๆ เงยหน้าขึ้นถามฟาริลที่บัดนี้เดินเข้ามายืนใกล้ๆ เธอ เพื่อดูอาการให้แน่ใจว่าไม่ได้ช็อคจนสติหลุดไปแล้ว หน้าแดงๆ ของเธอโผล่ออกมาให้เห็นได้แค่นิดเดียว "มันแย่เหรอ? แย่มากใช่มั้ย?"

 

            ฟาริลเงียบไปสักพัก เธอเห็นเขาทำปากเผยอและเดาะลิ้นเบาๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหันมองทางอื่นวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาให้คำตอบ "...ไม่ ไม่ได้แย่แบบนั้น แค่มัน...แบบ...ประหลาด..."

 

            "ประหลาด!"

 

            "ไม่ๆๆๆ ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แค่มัน...ดูผิดเทศกาล ผิดที่ผิดทาง อยู่ด้วยแล้วรู้สึกลำบากใจยังไงชอบกล"

 

            "นั่นมันก็แปลว่าแย่ไม่ใช่เหรอ!!"

 

            "...งั้นก็เอาเป็นว่าแย่แล้วกัน"

 

            "..."

 

            "เซลิน...เฮ้ย...เซลิน"

 

            "..."

 

            "..."

 

            "..."

 

            เด็กสาวมุดหน้ากลับเข้าไปใต้หมวกอีกครั้งแล้วพูดเสียงอู้อี้ "ฉันแค่คิดว่ามันเป็นของสำคัญที่รินให้มา ไม่เคยคิดเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกหรือของตามเทศกาลอะไรมาก่อนเลย"

 

            "ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"

 

            "เมื่อกี้นายว่าเต็มๆ เลย"

 

            "ขอโทษ ฉันพูดไปไม่ทันคิด" ฟาริลเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็ว เร็วจนผิดวิสัย เซลินได้แต่เงียบไป

 

            "..."

 

            "เซลิน พอได้แล้ว..." ฟาริลพยายามชวนให้เธอเปิดหน้าออกมา แต่เด็กสาวยังคงยืนนิ่งค้างอยู่เช่นนั้น

 

            "...ขอโทษ..."

 

            "ไม่ต้องขอโทษ มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น แล้วก็เลิกดึงหมวกได้แล้ว"

 

            เด็กสาวยืนนิ่งในท่าเดิม "นายไปเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้" ...ไม่มากไม่น้อย แค่กะว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ตลอดไปเลย แล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่สะเทือนใจจนก้าวขาไม่ออกเท่านั้นเอง ส่วนที่เหลือนั้นเซลินไม่ได้พูดออกไป เพราะไม่รู้จะบอกยังไง

 

            "เซลิน ไม่เอาน่า...หมวกขาดแล้วนะ"

 

            เซลินหยุดกึกในวินาทีนั้น เธอเบิกตากว้าง แล้วรีบถอดหมวกซานต้าในมือออกมาดู เห็นรอยขาดเป็นแนวยาวปรากฏอยู่จริง คงเกิดขึ้นตอนที่เธอพยายามดึงหมวกมาปิดหน้าตัวเองเมื่อกี้นี้

 

            "...ขาดแล้ว..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว คราวนี้เบาจนเหมือนจะโดนสายลมกลืนหายไปทั้งคำพูด "ทำไงดี...นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่รินให้ด้วย ทำไงดีฟาริล"

 

            เซลินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะออกมา เด็กหนุ่มฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ปนขำ "เธอใส่มันไว้ตลอดเพราะเป็นของสำคัญใช่มั้ย?"

 

            เด็กสาวพยักหน้าถี่รัว ทั้งๆ ที่หน้างอน้ำตาใกล้จะรื้น

 

            "ถ้าอย่างนั้นช่วยใส่อันนี้ไปตลอดให้เหมือนกับอันนั้นด้วยได้ไหม" ฟาริลยื่นอะไรบางอย่างมาให้เธอ สีเหลืองทองสดใสรูปดาว "ต่อให้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลก็ช่วยใส่ไปตลอดทีนะ"

 

            "นี่มัน..." เธอรับกิ๊บติดผมรูปดาวมาไว้ในมือ "เกี่ยวอะไรกับเทศกาล?"

 

            "ก็เผื่อเธอจะคิดว่ามันเป็นดาวประดับต้นคริสต์มาสไง" ฟาริลตอบง่ายๆ ทำหน้าทำตาแบบคนไม่สนใจใส่ใจอะไรทั้งสิ้นนอกเหนือจากเรื่องตรงหน้า

 

            "ไม่ใช่แล้วมั้งนั่น..." ถึงเธอตั้งใจจะยืนอยู่ตรงนี้ แต่ก็ไม่ใช่ในฐานะต้นคริสต์มาสแน่ๆ

 

            "มา ฉันติดให้" เขาดึงกิ๊บติดผมที่เพิ่งให้เธอกลับไป เพื่อติดมันบนผมของเธอเอง เขาใช้นิ้วนางเกลี่ยเก็บเส้นผมสีน้ำตาลที่ปรกใบหน้าของเธอขึ้น แล้วใช้ด้านปลายหนีบสอดเข้าขัดไม่ให้เส้นผมตกลงมา ก่อนจะดันให้ลงล็อคเป็นเสียงแก๊ก เด็กหนุ่มขยับสองมืออย่างพลิ้วไหว ทว่าเธอก็ยังเห็นอาการประหม่ายุ่งยากใจที่ดูไม่คุ้นเคยปรากฏบนใบหน้านั้นนิดๆ

 

            ฟาริลถอยออกมา มองสำรวจเธอแล้วยิ้มแฉ่ง เขาชูนิ้วโป้งเป็นสัญลักษณ์บอกให้รู้ว่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

            เด็กสาวเอามือแตะๆ ที่ศีรษะของตนแล้วเอ่ยขอบคุณ "...ขอบคุณนะ..."

 

            "ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ" เขาว่าพร้อมกับยิ้มโชว์เขี้ยว ตบหลังตบไหล่เธอไปด้วย

 

            เซลินหลบตา "ไม่ได้ร้อง...แต่ก็ขอบคุณนะ"

 

            "โธ่ ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องร้อง"

 

            "ก็บอกว่าไม่ได้ร้องไห้ไง!" 

 

            เธอเถียงเขาเสียงสั่น แต่นั่นกลับทำให้ฟาริลยิ่งต้องปลอบเธอ เขาลูบหัวเธอป้อยๆ พูดปลอบไปก็กลั้วหัวเราะไป

 

            แล้วทั้งสองก็เดินต่อไปด้วยกัน

 

            โดยที่ยังไม่ได้แก้ปัญหาหมวกที่ขาด

 

            โดยที่เซลินเองก็ไม่รู้ว่าการที่ฟาริลให้เฮดเกียร์ชิ้นนี้กับเธอมีความหมายว่าอย่างไร

 

            โดยที่มีแค่เธอคนเดียวที่ติ๊ดกิ๊บรูปดาวอันกระจิริด ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ต่างก็ใส่หมวกซานต้าเนื่องในเทศกาลวันคริสต์มาส

 

            ช่างเป็นคริสต์มาสที่ช่างกระอักกระอ่วน กระอักกระอ่วนเหลือเกิน...

 

 

 

 END
27/12/2013

+++++++++++++++

 

 

 

~Talk Time~

จริงๆ แล้วฟาริลเป็นคนเซนซิทีฟเกี่ยวกับเรื่องลักษณะภายนอกของตัวเองมากค่ะ เพราะมีปม เวลายืนกับซาคุกับเรนอฟแล้วมักจะโดนรัศมีหล่อสวยกลบมิด... ไม่ใช่!! เพราะค่อนข้างจะมีจุดที่ไม่ชอบตัวเองเยอะ (หมายถึงร่างนั้นน่ะแหละ) พอเป็นร่างคนก็จะพยายามทำให้ดูดีอย่างเต็มที่ ในเนื้อเรื่องหลักจะเห็นได้ว่าเขาจะชอบขยี้หัวบ่อยๆ เวลาลำบากใจหรือทำตัวไม่ถูก เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติค่ะ เพราะเจ้าตัวคิดว่าหัวยุ่งๆ ดูหล่อ (ฮา~ ก็เทรนด์สมัยนั้นอ่ะเนอะ ช่วงที่เริ่มเขียนเรื่องนี้คือช่วงที่คนเขียนรู้สึก (ไปเอง) ว่าผู้ชายผมยุ่งนี่ดูหล้อหล่อ ก็เลยเอาค่านิยมนี้ใส่ลงมาในเซ็ตติ้งของฟิคด้วย) พอขาดความมั่นใจก็อยากจะเสริมความมั่นใจโดยอัตโนมัติ มือก็เลยจับผมขยี้ผมตัวเองจนติดเป็นนิสัยไปซะแล้ว และเพราะเขาเซนซิทีฟเรื่องนี้นี่เองค่ะ ก็เลยทำให้ดีเทคท์อะไรที่ขัดหูขัดตาของชาวบ้านชาวช่องได้ไวไปด้วย

ที่ฟาริลพูดออกมานั้นก็อารมณ์คล้ายๆ ว่าสงสัย (และทนมอง) มานานมากแล้ว แต่ไม่กล้าถามต่อหน้าคนอื่น...เพราะกลัวเซลินจะเสียหน้านั่นล่ะ พออยู่กันสองคน แถมเป็นช่วงเทศกาลที่หันไปทางไหนก็เจอหมวกซานต้า นึกขึ้นมาได้เลยยกมาถามซะเลย กะว่าจะแค่ถามเพื่อเปิดประเด็นแล้วให้ของที่ตัวเองอยากให้ แต่ไม่คิดว่าปฏิกิริยาของเซลินจะเป็นไปได้มากขนาดนี้ ฮาาา (ไม่เป็นไรค่ะ คนเขียนเขียนเองก็ยังตกใจเลย ทีแรกกะจะเขียนเป็นคอมิคแค่หน้าเดียว แต่ไม่มีเวลาวาด เลยเขียนเป็นฟิคแทน ไปๆ มาๆ รีแอคชั่นคุณเธอเขินอาย (+สะเทือนใจ) นี่เล่นไป 5 หน้าเอสี่ถ้วน ตกใจเลย ถ้าวาดเป็นคอมิคคงสื่อออกมาไม่ได้ขนาดนี้ล่ะมั้ง 555)



RtR ภาคแรกเกิดในช่วงปลายใบไม้ผลิ กินเวลาประมาณ 1 เดือนครึ่ง

จากนั้นเหล่าตัวเอกก็เดินทางตามหาคนหายกันเป็นเวลาราวๆ ครึ่งปี ก่อนจะเริ่มภาค 2  ดังนั้นเหตุการณ์ตอนแรกสุดของภาค 2 จะเริ่มที่ช่วงต้นปี (หน้าหนาว) หลังจากคริสต์มาสพอดีค่ะ พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนพิเศษตอนนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่จะเริ่มภาคสองนั่นเอง~ เป็นตอนเฉลยถึงที่มาของกิ๊บรูปดาว (Stella) ของเซลินในภาคสองด้วยค่ะ

จงใจไม่บอกว่าอยู่ที่เมืองอะไรค่ะ เชิญมโนได้ตามสะดวกว่าอยากให้ไปเดทกันที่ไหน ฮ่าๆ ส่วนตัวอยากให้เป็นพรอนเทร่า แต่เดี๋ยวจะไม่เมคเซนส์ ว่า เอ๊ะ เดินทางตามหาคนที่เริ่มต้นที่พรอนเทร่า เดินทางตั้งนานแล้วทำไมยังย่ำอยู่ในพรอนอยู่ล่ะ (ฮาาา)

ส่วนชื่อตอน คือสภาพจิตใจของเซลินตอนนั้นค่ะ (อาจจะเป็นสภาพคนเขียนด้วย เขียนตอนนี้แบบเบลอๆ เมาๆ เหมือนโดนยา 555)



ก็...เขียนตอนพิเศษให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสแด่ผู้อ่านค่ะ (แอบกระซิบว่า อยู่ๆ ปีนี้ก็ได้เหยื่อมาอ่านเรื่องนี้เพิ่มตั้งสองสามราย จากการเปลี่ยนดิสเพลย์ทวิตเตอร์เป็นรูปยูกินะจัง ก็เลยมีไฟอยากเขียนเพื่อขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่ด้วยกันขึ้นมา ว้าย เขิน ← คนอ่านคงอยากบอกว่าเอ็งไปเขียนภาคสองต่อให้มันจบๆ ไปจะดีใจกว่าสินะ 555)

จริงๆ เขียนจบตั้งแต่คืนวันคริสต์มาสแล้ว เกือบจะเอาลงสดๆ หน้าไม่โบ๊ะแล้ว แต่ง่วงซะก่อน ขี้เกียจนั่งจัดหน้าก่อนลง (เราชอบพิมพ์ในโปรแกรมที่จัด tab ย่อหน้าไม่ได้น่ะค่ะ พอจะเอามาลงเด็กดีทีก็ต้องนั่งเคาะแท็บเองที) พอตื่นมาก็มานั่งตรวจคำผิดอีกที แล้วก็ต้องกรี๊ดดังๆ ค่ะ ...ไม่ใช่เพราะก๊าวมาก แต่เพราะเจอคำกระโดดกระเด้ง มีประโยคที่ภาษาไม่สมูธ ประโยคไม่เชื่อมกัน ฯลฯ เต็มไปหมดเลย ;_; ก็เลยนั่งแก้จนเวลาล่วงเลยมาคืนวันที่ 27 แล้ว ฮ่าๆ *หัวเราะแห้ง*



เอาเป็นว่าขอถือโอกาสนี้รวบสองเทศกาลเลย สุขสันต์วันคริสต์มาส 2013 และสวัสดีปีใหม่ 2014 นะคะ!
ขอให้ทุกคนมีความสุขค่ะ!


+++++++++++++++

 

 

~แถมท้าย①~

 

เซลิน: ฟาริล...หนาวหัวอะ

ฟาริล: งั้นเอานี่ไป *ถอดเสื้อคลุมมังค์คลุมใส่หัว*

เซลิน: แล้วนายจะไม่หนาวเหรอ?

ฟาริล: ไม่เป็นไร้ แค่นี้สบายมาก บรื๋อ~ (ลมพัด)


เซลิน: เข้าใจ่ล่ะ *เอาเสื้อห่อตัว ดึงฮู้ดปิดหัว แล้วเดินจากไป*

ฟาริล: ...

 

 

~แถมท้าย②~


เมื่อทั้งกลุ่มมารวมตัวกันอีกครั้ง


ริน: เซลิน เกิดอะไรขึ้น แล้วหมวกของเธอล่ะ?

เซลิน: ขาดไปแล้ว... *หลบตามองพื้น*

ริน: ขาด? หมอนั่นพาเธอไปลุยอะไรมากันแน่เนี่ย!?

เซลิน: ไม่ได้ทำอะไรมา ฉันทำขาดของฉันเอง *เสียงสลด*

ริน: แล้วนี่ล่ะ?

เซลิน: ฟาริลให้ *ตอบอ้อมแอ้ม*

ริน: อ๊อ~~~ เข้าใจล่ะ! *ตวัดสายตาไปมองฟาริลทันที*


ฟาริล: *คลี่ยิ้มกวนท้าทาย พร้อมทำท่าทาง 'ก็ช่วยไม่ได้อ่ะน้า~' ใส่*

ริน: *หันไปอีกทาง* บาโฟเมต!!!

บาโฟ: ห้ะ!?

ริน: ถอดเสื้อออก!!!

บาโฟ: ห้ะ!?

ริน: แล้วใส่เสื้อของฉันแทน!!!



--ตัดจบ--





ทั้งเนื้อหาทั้งทอล์ค อัพเหมือนที่ลงในเด็กดีทุกประการ จากที่แต่เดิมเวลาเราอัพต่างที่กันเรามักจะเขียนทอล์คขึ้นใหม่ทุกครั้งที่อัพ แต่รอบนี้ขี้เกียจมากจริงๆ เพราะกะว่าเอามาลงตรงนี้แค่เป็นแบ็คอัพน่ะค่ะ (' v ' ")

ขอให้ปีใหม่ของทุกคนเป็นปีที่ดีค่ะ ヾ(*´∀`*)ノ

edit @ 28 Feb 2014 10:51:31 by แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI

แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI View my profile



Tags