Malangporyim: Welcome to the Florist

"นี่คือคำสั่ง ช่วยกรูเดี๋ยวนี้!!!!"

อา... อยากตะโกนแบบนี้ออกไปจังเลย แต่ถ้าอยู่ ๆ ไปตะโกนแบบนี้ใส่เพื่อนเข้า มีหวังโดนตบด่าวดิ้นเป็นแน่แท้...

ขึ้นสัปดาห์ที่สองของชีวิตมหาลัยแล้ว งานก็ยังเยอะเหมือนเดิม แต่พี่ ๆ บอกมาว่า ถ้าพ้นเดือนนี้ไปได้ก็จะดีเอง (คิดว่าคงแปลว่า "จะชินเอง" มากกว่าจะหมายความว่า "จะมีงานน้อยลง" น่ะนะ) รู้สึกอยากได้ผู้ชาย เอ้ย! ผู้ช่วยหน้าตาดีๆมาคอยช่วยงานเราจัง♥ จะมีใครโผล่มาจากฟากฟ้ามั้ยน้อ? (หวังอะไรอยู่น่ะ 555+) (แต่จากประสบการณ์ชีวิตทั้งหมดของแมลงปอยิ้มสามารถอนุมานได้ว่า สิ่งที่ฟากฟ้าประทานให้มักไม่ใช่ของฟรี เพราะฟากฟ้าชอบรังแกเราอยู่เรื่อย เห็นชั้นเป็นของเล่นเร๊อะ เดี๋ย ๆ ตบกลิ้งเลย)

เพราะเหงาใจ (?) ก็เลยทำอะไรแบบนี้ลงไป...

สมุดลายอะไรน่ะ ไม่คุ้นเลย!

ซูม ๆ ๆ ๆ เรารู้นะว่าคุณอยากได้ 555+

จริง ๆ มันคือสมุดจุฬาของคณะไหนไม่รู้ทำออกมาขายตอนจุฬาวิชาการ มิน เพื่อนสนิทเรา (คนที่คิดตัวละคร "พี่เอ" ในการ์ตูนวิทย์ เอนทรี่นี้) เค้าซื้อมา แล้วให้เราตอนที่ทราบผลสอบตรง

ในทีแรกตัวบนปกสมุดมันไม่มีผมค่ะ เป็นหัวกลมๆ อย่างเดียว แต่เรานึกคึกอะไรมิทราบได้ เอามาใส่วิก เติมผมให้ กลายเป็นสมุดพ่อบ้านเซบาสเตียน ใครก็ไม่รู้ที่เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของกลุ่มสาววายรอบตัวซะได้ ณ ปัจจุบันเราได้ขีดคำว่า Pink ออก แล้วเติมเป็น "I'm one hell of a butler." ไปเรียบร้อยแล้ว ก๊ากกก (แอบสงสารคนออกแบบปกสมุดจัง)

อนึ่ง ใครรู้ว่าสมุดนี้มีขายที่คณะไหนบอกเราด้วย จะไปซื้อมาวาดเพิ่ม + มีคนฝากซื้ออ่ะ

+++
 

เมื่อวันอาทิตย์ไปสอบวัดความรู้พื้นฐานของจุฬามาค่ะ อันที่จริงสอบตัวนี้เค้าบังคับให้นิสิตชั้นปีที่ 1 ไปสอบกันทุกคน และแม้ว่าคณะเราตกลงจะโดดยกคณะไปซ้อมเชียร์โต้กับสินกัม เราก็ยังจะไปสอบ เพราะ(พ่อบังคับให้)เนิร์ด

ตอนเช้าสอบไทย ข้อเขียนล้วน ยาวมาก สอบเช้าถึงเที่ยงแล้วปล่อยให้ไปกินข้าว 1 ชม. แล้วเข้าไปสอบอังกฤษตัวที่เป็น CU-TEP ต่อ...

ปรากฏว่าเข้าห้องสอบไปก็ไปเอาหัวไถกระดาษข้อสอบ CU-TEP ไง แบบว่าโคดดดยากกกกก เทกซ์บ้าบออะไรไม่รู้ อ่านไม่รู้เรื่องว่อย! (*หมายเหตุ* เจ้าของบลอคเป็นเด็กศิลป์-ภาษาอังกฤษ) ทำ ๆ ไป รู้ตัวอีกทีก็พบว่าเราสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้ว (!?) แบบว่าง่วงมาก นอนไม่พอ เจ็บคอ เป็นหวัด

แล้วก็ต้องสอบวิชาคอมพิวเตอร์ต่อเลย แต่ข้อสอบคอมอันนี้ไม่ค่อยยาก เป็นความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง ขำ ๆ

เรื่องของเรื่องคือทำคอมเสร็จไว เลยมีเวลาว่าง ทีแรกจะนอน แต่ตอนหลังเปลี่ยนใจคุ้ยหากระดาษเปล่าในกระเป๋าตังค์มาวาดรูปเล่นดีกว่าหลังจากไม่ได้จับดินสอวาดเล่นมานาน (คนในคณะ: "กรูไม่เชื่อออ กรูเห็นเมิงนั่งวาดโดทุกคาบบบบบ")

โชคดีที่ค้นเจอใบเสร็จที่ไม่ใช้แล้วเหลืออยู่แผ่นนึง ความยาวใช้ได้ เลยเอามานั่งวาดเล่นอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้างและไม่แคร์ว่าจะโดนหาว่าทุจริต 555+

ดูรูปใหญ่ กดนี่

แย่!!! เดี๊ยนชอบเทสึกะ!!! (ใคร ๆ ก็ชอบเฟร้ย!) แต่ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ ก็กลับมาวาด สงสัยเพราะมาอยู่คณะนี้แล้วเจอกับสิ่งเร้าที่ทำให้นึกถึงเทะสึกะขึ้นมา (ส่วนคนข้างหลังมันแถมพ่วงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้น่ะนะ...) วาดเทะทีไรชอบแอบเติมแก้มบุ๊ยบุ่ยให้ ก็ช้านชอบอุเกะเทะนี่หว่า!! (ฟูจิบอกว่าฟูจิก็ชอบอุเกะเทะ พี่เออร์ไวน์ก็ชอบอุเกะเทะ เซฟี่ก็ชอบเหมือนกันสินะ 555+)

ซานาดะแม่งห้องเชียร์!!! (เป็น adj. ใช้เรียกนิสัยเจ้าระเบียบ ชอบเหวี่ยง จอมเผด็จการ ช่างไซโค เอาใจยาก เข้าใจยาก พูดจาเสียงดัง รวมกันในสิ่งหรือคน ๆ เดียว) <<< ศัพท์นี้บัญญัติโดยท่านชาย Milamila Wahaha แห่งร้านดอกไม้ในนิมิตรสถาน
ซานาดะ ขอโทษว่ะ ชั้นวาดให้แกหล่อไม่ได้จริง ๆ ... (ยุกกี้: ก็ต้นแบบไม่หล่อมาแต่แรกแล้วนี่นา... ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ^^~)

ส่วนยุกกี้รูปนี้... อั๊งงงงงงงงงงงงงงงง~

จริง ๆ รูปมันไม่สะอาดสวยงาม 5 ส. แบบนี้หรอก แต่โฟโต้ช้อปตอแหลช่วยแก้ได้ ก๊ากกกก

(ตกลงว่าเอนทรี่นี้จะสื่ออะไร? 555+)

+++

แล้ววันรุ่งขึ้นก็ไปส่งปุณนี่ที่สนามบิน เพราะมันจะไปอยู่ต่างประเทศ บอกว่ามีปัญหากับมาเฟียที่ชอบมาทวงค่าอาหารปลากัดที่ไปกู้เค้าไว้เมื่อแปดปีก่อน (อำ)

กลับมาบ้านก็พบว่า...มีงานที่ยังไม่เสร็จกองพะเนินเทินทึก...

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่จริง ๆ แล้วรูปนี้ก็แค่อยากอวดเทวดาที่หน้าตาเหมือนท่านชาย Milamila Wahaha แห่งร้านดอกไม้ในนิมิตรสถานเฉย ๆ น่ะแหละ (แต่เป็นงานจริง ๆ นะ วาดแปะลงในชิ้นงานกิจกรรมเปิดสายรหัสให้พี่ปีสี่น่ะ)

ส่วนฟุโจฉิฯกับผู้ชายในแฟ้มนั่นเป็นเครื่องปลอบประโลมยามเหนื่อยล้า (ฟังดูหนุ่มรถไฟได้อีก 555)

หิวข้าวกลางดึกอะ ขี้เกียจพิมพ์ต่อละ เอนทรี่นี้จบแค่นี้ละกัน ♥ (โคตรเอาแต่ใจ 55+)

ซียา เมื่อฟ้าให้โอกาสเรา(ว่าง)