Malangporyim: Welcome to the Florist

วันนี้จะมาบ่นจ้ะ...

เนื่องจากได้มีโอกาสคุยกับซมีเมื่อตอนเย็น ว่าด้วยเรื่องทั่วๆ ไป ที่ทั่ว ๆ ไปจริงๆ ไม่มีอะไรมากมายหรอก ก็แค่ซื้อยำแหนมมานั่งกินแล้วก็บ่นกันไปเรื่อยระหว่างรอผู้ปกครองที่รถติดอยู่บนถนนมารับ คุยกันไปเรื่อย ฟังดูไม่ค่อยได้สาระเท่าไหร่

เมื่อพูดถึงประเด็นอะไรสักอย่างที่เราพาไปเอง เรื่องของติสท์ ไม่ติสท์ทำนองนั้นเนี่ยแหละ...

แล้วก็ทำให้นึกขึ้นมาได้ว่าเราเป็นคนที่เรียกได้ว่าไม่มีหัวศิลป์เลยแม้แต่น้อย แต่ก็ยังกระแดะจะทำงานสายการ์ตูนและอะไรทำนองนี้อยู่มากมาย

พาลให้คิดว่า...

เรานี่มันหลงตัวเองจังว่ะ...ที่ยังแร่ดมายืนอยู่ตรงนี้ได้ตั้งนาน 5555

จังว่ะ...จังหวะ อุบส์ครึ่กๆ

เราคิดอยู่เสมอว่าสิ่งที่เราทำคือสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่ามันเพอร์เฟคนะ คือ มันคือสิ่งที่เราทำออกมาได้ดีที่สุดแล้วในตอนนี้ก็จริง แต่ในวันพรุ่งนี้จะต้องทำได้ดีกว่าวันนี้แน่นอน คนอื่นจะคิดยังไงก็ไม่สนหรอก ชั้นก็ดีในแบบนี้ล่ะ แบบที่เป็นชั้น พวกที่ไม่รู้อะไรอย่ามาเสร่อ

เคยมีคนบอกว่าเราเหมือนน้อง ***ปี๊บบบ*** (เซ็นเซอร์ไว้เพื่อความสงบจิตก่อนที่จะโดนหาว่าเหมือนมากไปกว่านี้ ก๊ากกกกกกก บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่!!!)

เมื่อก่อนก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แ่ต่สงสัยคนไซโคเค้าจะไซโคเราติด และอาจจะเพราะว่าเราเริ่มมีวิถีการดำเนินชีวิตที่เป็นของตัวเองแล้ว เลยเริ่มยอมรับได้ว่าเราเองก็มีบางส่วนที่เหมือนกับน้อง ***ปี๊บบบ*** ที่ว่าจริงๆ หากไม่นับเรื่องความเก่งกาจและความรวยล้นฟ้าของคุณเธอน่ะนะ (ถ้าเป็นได้จริงๆ ก็ดีเด่ะ orz)

ว่ากันจริง ๆ แล้ว รู้สึกเหมือนเพื่อน ๆ ทุกคนที่เริ่มเข้าวัยเดียวกับเรานี้ก็เริ่มจะมีวิถีในการดำเนินชีวิตที่เป็นของตัวเองกันแล้วเช่นกัน ในที่นี้คำว่าวิถีการดำเนินชีวิตที่ว่านี้ เราหมายความถึงวามคิด การตัดสินใจในสถานการณ์ต่าง ๆ และการประเมินตนเอง รวมทั้งความคิดในสภาวะทั่ว ๆ ไปด้วย ที่ของเราเริ่มจะอยู่ในโหมด "ก็ตัวกูอ่ะ" "กูเจ๋ง มีปัญหาไรมะ?"

แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่ฟังใครเลย เราก็ยังฟังคำห้ามปราม คำติ คำแนะนำ หรือแม้แต่คำวิพากษ์วิจารณ์อยู่ เพียงแต่เราเลือกฟังเท่านั้นเอง อันไหนที่มันเพ้อเ้จ้อน่าสมเพชก็ไม่เคยจะเก็บเอามาคิด ไม่สนใจด้วยซ้ำ แถมบางทีก็ลืมไปแล้ว (ก๊ากกกก) อันที่ดี ๆ ก็เก็บใส่ใจไว้จำเป็นอย่างดีประหนึ่งสมบัติส่วนตัวในห้องหัวใจ อุว้าว~ เพ้อแสรส... (ส่วนบางอันที่ไม่เพียงแ่ต่ไม่น่าฟังแล้วยังบั่นทอน จะโดนเราสับเป็นซากทิ้งซะเพื่อความสบายใจ อั๊ง~)

แบบนี้จะเรียกว่าหลงตัวเองได้รึเปล่าก็ไม่รู้นะ แต่มันก็มีความสุขดีนะที่ได้หลงตัวเองแบบนี้ ตราบใดที่มันไม่ได้ไปทำร้ายใคร

เพราะอย่างน้อยเราก็ชอบตัวเราเองที่เป็นเราในตอนนี้ เราไม่ได้พยายามที่จะเป็นเหมือนใคร ไม่ได้พยายามจะสร้างคาแรกเตอร์เพื่อให้เป็นที่ประทับใจของคนอื่น ไม่ได้พยายามแอ๊บเป็นแบบไหนเพื่อให้ใครมาชอบเราอย่างที่วัยรุ่นสมัยนี้นิยมทำกัน

เราแค่กล้าที่จะบ้าในแบบของเรา และคิดว่าแบบนี้แหละดีในแบบของเรา

อืม... เราก็เป้นคนแบบนี้ล่ะ

แต่ถึงเราจะ(คิดเอาเองว่า)ตัวเองเจ๋งแค่ไหน ก็ต้องยอมรับว่าเรายังมีสิ่งที่ต้องปรับปรุงอยู่อีกมาก โดยเฉพาะไอ้ตัวที่มีชื่อว่าความขี้เกียจเนี่ย ไม่ยอมออกไปจากร่างซะที จนถึงตอนนี้ที่แอบอู้งานมาันั่งอัพบลอคหลอกให้คนมาอ่านเราบ่นเล่นด้วย ฮว่าๆๆๆ

ขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เสียเวลาอ่านบลอคเพ้อเจ้อแก้บ้านี้นะก๊ะ ไม่จำเป็นต้องคอมเม้นท์ก็ได้ เพราะเรารู้ตัวว่าบลอคนี้เราเพ้ออย่างไร้สาระ 555+

+++

ขออีกนิด โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เครียดเว้ยยยยยยยยยยยยยยย อาจารย์เลิกสั่งการบ้านได้แล้ว ทำไม่ทัน! เอาการบ้านมาวางซ้อนกันแล้วเตะใส่หมา หมายังตายได้เลยนะเฟ้ย โฮกกกกก

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เรียนภาษาไทยไม่เข้าใจ! ทำแบบฝึกหัดภาษาไทยก็ไม่ได้! ตูตกแน่ TT______TT มีใครเก่งวิชาภาษาไทยมาก ๆ มั้ย มาติวให้เราที ฮื่ออออ เกิดมาโง่ไทยอะ

edit @ 24 Jun 2008 20:20:01 by แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI