Malangporyim: Welcome to the Florist

Malangporyim & Hir0ki28's Original Character Fiction: You are the only one (Malangporyim*Hiroki)

Character Malangporyim by Malangporyim
Character Hiroki by Hir0ki28

"ปอยิ้มซัง ทำอะไรอยู่น่ะครับ เห็นนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"

เด็กหนุ่มผมสีแดงเข้มยาวเรี่ยบ่าเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนาของตน สายตาสงสัยมองลอดแว่นใสทรงรีไปยังชายอีกคนที่อยู่ในห้อง เมื่อไม่ว่าตนนั้นจะมองตอนไหน ก็เห็นแต่ชายคนนั้นนั่งขลุกอยู่แต่กับโต๊ะเครื่องแป้งของตนอยู่ได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว

ฮิโรกิเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี ที่มีลักษณะเด่นคือหูสุนัขสีดำที่ตั้งชูกับแผลเป็นใต้ตาซ้ายที่ยาวลงมาถึงแก้มบนในหน้าอ่อนเยาว์น่ารักสมวัย หากไม่นับสีผมสีแดงจัดที่ดูเด่นสะดุดตาอยู่แล้ว นัยน์ตาสีแดงเข้มใต้เลนส์แว่นทรงรีของเขานั้นก็น่าจับจ้องไม่แพ้กันเลย

แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่เด่นเท่าพวกที่เด่นด้วยการกระทำและออปชั่นเสริมดังเช่นชายคนที่เขากำลังพูดด้วย ชื่อจริงของเขาไม่มีใครรู้ แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังบอกว่าลืมไปนานแล้ว แต่หลาย ๆ คนเรียกเขาด้วยชื่อแปลกไม่คุ้นหูว่าแมลงปอยิ้ม

"ปอยิ้มซังครับ?" ฮิโรกิเรียกซ้ำอีกทีเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักแล้วแต่ยังไม่มีเสียงตอบกลับมา

เมื่อเด็กหนุ่มวางมือจากหนังสือเล่มโตแล้วเดินข้ามห้องไป ก็ได้รู้ว่าคู่สนทนาที่เงียบกริบของเขากำลังจดจ่อสมาธิกับการ....ส่องกระจก

"ปอยิ้มซัง..."

เมื่อแมลงปอยิ้มหันมาก็ทำให้ฮิโรกิถึงกับผงะ ใบหน้ากวน ๆ ของเขาถูกเขียนด้วยสีอะไรสักอย่างเป็นรอยแผลเป็นปลอมใต้ตา ซึ่งเลียนแบบมาจากฮิโรกินั่นเอง ผมที่ปกตินั้นจะชี้ยุ่งเหยิงกลับถูกหวีเสียเรียบเป็นทรงเรียบร้อย ชนิดที่เรียกว่าดูเป็นคนละคนไปเลย

"ล...เล่นอะไรน่ะครับ ปอยิ้มซัง" ฮิโรกิถามด้วยความลังเล ไม่แน่ใจ สงสัย และหวาดกลัวเพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แสนพิลึกพิลั่นนั้นกำลังจะเกิดในเวลาอันใกล้

"เล่นเป็นนายไง ดูไม่ออกเหรอ?" คนถูกถามตอบกลับพร้อมกับยิ้มกวน

"ไม่เหมือนผมเลยสักนิดนะครับ" ...ใครว่าล่ะ เหมือน เหมือนมาก เหมือนจะตาย ขาดแค่เพียงหูสุนัขสีดำกับแว่นตาก็เหมือนผมจะแย่อยู่แล้วนะครับ

แมลงปอยิ้มเอียงคอมองเด็กหนุ่ม "อืมมม์ งั้นเหรอ? ยังขาดอะไรไปใช่มั้ย"

ฮิโรกิถอยหลังหนึ่งก้าว ทว่าเขาตัดสินใจช้าไป มือใหญ่ของคนที่โตกว่าฉวยแว่นจากใบหน้าของเด็กหนุ่มไปได้ก่อน

"หวาาา ทำอะไรน่ะครับ!" เด็กหนุ่มร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ขณะที่มือพยายามไขว่คว้าชิงแว่นกลับมา

แมลงปอยิ้มใส่แว่นของฮิโรกิอย่างอารมณ์ดี แว่นทรงรีนั้นช่วยลดความคมและแววเจ้าเล่ห์ของนัยน์ตาเจ้าหนุ่มลึกลับได้อย่างเหลือเชื่อ "คราวนี้เหมือนฮิโรกิคุงไหม?"

ในจังหวะที่แมลงปอยิ้มเงยหน้าขึ้นมาถาม ก็ได้เห็นฮิโรกิในสภาพไร้แว่นที่กำลังหน้าแดงจัดมองกลับมา

...น...น่ารัก... -.-,,

(ส่วนฮิโรกิก็เห็นผู้ที่กำลังพยายามเลียนแบบตนเหมือนกัน

...เหมือน...จนน่ากลัว... =A= )

"ไม่เห็นจะเหมือนผมเลยสักนิด!!!"

"นายนี่สายตาสั้นเยอะใช่เล่นนะ... เล่นซะปวดตาเลย" แมลงปอยิ้มถอดแว่นออกพร้อม ๆ กับเอามือนวดเปลือกตา โดยไม่สนใจเสียงของเขา

"ปอยิ้มซัง คืนแว่นของผมมานะครับ!!!" ฮิโรกิพูดเสียงดังขึ้นจนเกือบเป็นตะโกนแล้วเอื้อมมือมาจะคว้าของ ๆ ตนคืน แมลงปอยิ้มลืมตาขึ้นพอดีรีบยื้อมือข้างที่ถือแว่นไปด้านหลัง มือของเด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าที่ตามคว้าแว่นจึงฉุดให้ร่างทั้งร่างของตนล้มลงไปบนตัวแมลงปอยิ้ม ที่อ้าแขนรอกอดเอาไว้แล้ว

"โอ้ย ปล่อยนะครับ!" ฮิโรกิดิ้นรนขัดขืนทันที เมื่อพบว่าตนล้มลงมาทับร่างของชายจอมกวน และโดนกอดเอาไว้แน่นแนบอก ยิ่งเป็นในขณะที่เขาไม่ได้สวมแว่นแล้วทัศนียภาพรอบกายก็ยิ่งมัว นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าต้องระวังยิ่งกว่าเดิมเข้าไปใหญ่ เขาดิ้นไปมาและขยับแขนขาเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของชายหนุ่มสักพัก แขนทั้งสองที่รัดตัวเขาไว้อยู่ก็คลายออกหลวมๆ

"ฮิโรกิคุง..." แมลงปอยิ้มจับไหล่เด็กหนุ่ม ดันตัวและคอให้มองหน้า แล้วค่อย ๆ สอดขาแว่นทั้งสองข้างใส่ให้กับฮิโรกิพร้อมกับอมยิ้มนิด ๆ "เมื่อกี้นายบอกว่าชั้นไม่เหมือนนายเลยสักนิดเหรอ"

"ครับ... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่เหมือนโดยสิ้นเชิงอะไรแบบนั้นหรอกนะครับ... เพียงแต่..." เด็กหนุ่มเว้นช่วงแล้วหลบสายตาโดยการหันไปมองทางอื่น "ผมแค่คิดว่าการที่จะเหมือนโดยสิ้นเชิงนั้นเป็นไปไม่ได้เท่านั้นเอง"

แมลงปอยิ้มยิ้มอย่างพอใจพร้อมกับขยี้หัวฮิโรกิที่บัดนี้กึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกัน ...อยู่บนร่างของเขา

"ก็เพราะในโลกนี้มีนายแค่คนเดียวยังไงล่ะ"

ท่อนแขนใหญ่แข็งแรงดึงตัวของเด็กหนุ่มเข้ามาโอบกอดเอาไว้อีกครั้ง คราวนี้ฮิโรกิกอดตอบกลับมาแน่นยิ่งกว่า คางเล็กของเด็กหนุ่มเกยที่ไหล่ของเขา ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูเด็กดื้อด้วยเสียงอันแผ่วเบา

"เพราะในโลกนี้มีนายเพียงแค่คนเดียว...และเป็นของชั้นเพียงผู้เดียวเท่านั้นยังไงล่ะ..."

END
26/01/2008

Malangporyim's Talk:

เพิ่งได้ลองเขียนบทฮิโรกิ เขียนยากชิบ T T ไม่รู้ว่าเขียนออกมาตรงรึเปล่า ฮื่อ...

ถึงฮิโรกิคุง(ของผมคนเดียว):ตกใจมั้ย ตกใจรึยัง? ตกใจม๊ายยยยยยยย เครี๊ยกกกกกส์ วะฮ่าๆๆๆ ปุริ ก๊ากกกก ฮิฮิ ฮุฮุ กั่กๆๆๆๆ