Malangporyim: Welcome to the Florist

29/09/2007

วันนี้วันเกิดของชิชิโดะซังล่ะ! และพอดีโดนคนใกล้ตัวยุให้เอาฟิคเก่าเก็บมาลงฉลองให้กับชิชิโดะซังก่อนที่ฟิคมันจะถูกทิ้งลืม (กร๊ากกก) คิดซะว่าอัพปล่อยผีฉลองสอบเสร็จไปด้วยเลย

เอนทรี่ที่แล้วที่จองเอาไว้แฮปให้ภรรยาเดี๋ยวจะนั่งไทม์แมชชีนกลับไปอัพให้ทีหลังนะจ๊ะ จุ๊บๆ

เอาล่ะ เข้าเรื่องๆ

ถึงวันนี้จะเป็นวันเกิดของชิชิโดะซังก็เถอะ แต่ฟิคที่จะมาลงนี้หาใช่ฟิคแฮปปี้เบิร์ธเดย์ไม่ แต่มันคือ โทริชิชิ ธรรมดาสามัญที่ฉวยโอกาสมาอัพวันนี้เท่านั้นเอง 555+ (เลวอีก)

สนองความว้อนท์ของคนที่อ่าน Under the Silver Rain แล้วกรีดร้องขอโทริชิชิ ซึ่งเราก็ยินดีจะเขียนให้ (บอกแล้วไงว่าซิลแพร์นี่ชอบทั้งนั้นไม่ว่าใครกดใคร 555+)

เอาล่ะ~ เริ่มอ่านกันเลยดีกว่าเน้อ เลทส์โก้~~~!!

TeniPuri Fiction: Love you, Marmalade Boy (Ootori*Shishido)

"นานจริง ๆ เลย" อาโตเบะเอ่ยขึ้นขณะก้มมองนาฬิกาข้อมือของตนแล้วเงยหน้ามองไปรอบ ๆ อย่างหงุดหงิดเพราะความคับแคบของสถานที่ที่เทียบไม่ได้กับคฤหาสน์ของเขาเลยสักนิด

"ผมหิวจังเลยฮะ" โอโทริรำพึงขึ้นลอย ๆ บ้าง แล้วเอนตัวลงพิงโซฟาแหงนหน้าจนเห็นเพดานแล้วก็จ้องค้างอยู่อย่างนั้น

"ชิชิโดะซังนี่ไม่ตรงต่อเวลาเอาซะเลยนะ" ฮิโยชิพึมพำเสียงต่ำ

สมาชิกตัวจริงทีมเฮียวเทอยู่กันพร้อมหน้าในห้องรับแขกในบ้านของชิชิโดะ หากแต่เจ้าของบ้านกลับหายหน้าไปด้วยความจำเป็นที่จะต้องไปจ่ายตลาดฉุกเฉิน เนื่องจากอยู่ ๆ พวกตัวจริงก็นึกสนุกอยากบุกบ้านของเขาขึ้นมา ยิ่งในวันที่คนอื่น ๆ ในบ้านไม่อยู่แล้วดันไม่มีของเหลือติดตู้เย็นอยู่เลย สุดท้ายแล้วก็เป็นชิชิโดะที่ต้องออกไปซื้อของมาทำอาหารเลี้ยงคนทั้งทีมขณะที่คนอื่น ๆ ได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ เอกเขนกรอคอยเขากลับมา

อาโตเบะมองนาฬิกาข้อมือของตนสลับกับเรือนที่แขวนอยู่ตรงกำแพงห้อง และเริ่มสังเกตว่าเวลาของนาฬิกาในบ้านไม่ตรงกับเวลาในนาฬิกาข้อมือเรือนหรูของเขา กัปตันชมรมลุกขึ้นกำลังจะถือวิสาสะปรับนาฬิกาในบ้านของชิชิโดะให้ตรงกับเวลาของตน แต่เสียงของยูชิกับกาคุโตะที่กำลังหัวเราะคิกคัก และกระซิบกระซาบวางแผนแกล้งจิโร่ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของห้อง กลับเบนความสนใจของเขาไปเสียก่อน จึงไม่ได้เรียกให้คาบาจิหยิบนาฬิกาลงมาปรับให้ใหม่

ที่นั่งข้าง ๆ โอโทริ ฮิโยชิกำลังถูกทาคิหยอกเย้าด้วยหมอนใบเล็ก ซึ่งรังแต่จะทำให้ฮิโยชิรำคาญ เด็กหนุ่มปัดหมอนทิ้งจนไปโดนหัวโอโทริที่นั่งเหม่อลอยอยู่ แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกอะไรเพราะเอาแต่ใจจดใจจ่อรอคนที่กำลังจะกลับมา

"อ๊ะ!! ชิชิโดะซังกลับมาแล้ว!" โอโทริร้องขึ้น เรียกความสนใจจากคนอื่น ๆ ได้ชะงัด แม้กระทั่งจิโร่ที่หลับอยู่ก็ถึงกับสะดุ้งตื่น

หลังจากนั้นประตูก็เปิดออกจริง ๆ ชิชิโดะก้าวเข้ามาในสภาพพะรุงพะรัง ถือของสดมาเต็มแขนแลดูไม่เท่ยิ่งนัก

"โห!!! โอโทริ นายสุดยอดจริง ๆ นายได้กลิ่นเหรอถึงรู้ว่าเจ้าหมอนี่จะมา" กาคุโตะทำตาโตมองชิชิโดะแล้วหันไปทางโอโทริสลับกัน

"ชิชิโดะ นายรีบไปทำอาหารเถอะ หมาของนายบ่นหิวจะแย่อยู่แล้ว" ยูชิพูดพลางมองไปที่โอโทริอย่างจะสื่อความหมายว่าโอโทริเป็นหมาในคำพูดของเขา

"พูดบ้า ๆ น่ะ!!" ชิชิโดะแหวใส่เจ้าสองคนที่เป็นลูกคู่กันได้ดีเหลือเกิน แล้วรีบเดินเลาะผ่านห้องรับแขกเข้าไปในครัวโดยไม่พูดอะไรอีก

"อ๊ะ ชิชิโดะซัง ผมไปช่วยด้วยครับ!!" โอโทริกระโดดพรวดลงจากโซฟา วิ่งตามรุ่นพี่เข้าครัวไปทันที

โอโทริเปิดม่านพลาสติกใสที่ใช้กั้นครัวแยกออกจากส่วนอื่นของบ้าน เห็นแผ่นหลังของชิชิโดะเคลื่อนไหวไปมาอย่างเร่งรีบขณะเอาผักสดและของอย่างอื่นออกจากถุง แล้วล้างในอ่าง เสียงน้ำก๊อกไหลซู่ซ่าปะทะโดนพื้นอ่างที่อุดจุกไว้กระเซ็นเลอะผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อนที่เขาใส่อยู่ โอโทริเข้าไปยืนข้าง ๆ รุ่นพี่ร่างบาง

นัยน์ตาคมสวยหางตาชี้เลื่อนขึ้นมองใบหน้าของรุ่นน้อง "นายไปนั่งรอก่อนก็ได้โจทาโร่ หิวไม่ใช่เหรอ" ชิชิโดะพูดพร้อมกับหยิบผักที่ล้างเสร็จแล้วมาหั่น

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ให้ผมได้ช่วยชิชิโดะซังเถอะ" โอโทริพูดแล้วยิ้มพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนใส่ มือเลื่อนมาจับที่มือของรุ่นพี่ที่กำลังหั่นผักอยู่โดยไม่ได้รับอนุญาต

"ไม่ต้องหรอกน่า" ชิชิโดะสลัดข้อมือออกพร้อมกับใช้อีกมือดันไหล่รุ่นน้องให้ออกไป ทันใดนั้นโอโทริก็ร้องโอ๊ย เกิดแนวบาดยาวที่นิ้วชี้ของเด็กหนุ่ม จากนั้นเลิอดก็เริ่มไหลซึมออกมาตามแนวแผล

"เฮ้ย!!! โจทาโร่ชั้นขอโทษ เจ็บมากไหม" ชิชิโดะทิ้งมีดในมือแล้วเข้าไปดูอาการรุ่นน้องด้วยความตกใจ

"ไม่เป็นไรหรอกฮะชิชิโดะซัง แผลนิดเดียวเอง"

"ไม่ได้ ๆ มาล้างแผลซะ เดี๋ยวชั้นทำแผลให้........แย้กกกกก!!!" ชิชิโดะที่ลากข้อมือโอโทริมาที่อ่างนั้นกลับลื่นล้มไม่เป็นท่าเพราะเหยียบโดนน้ำที่ล้นอ่างออกมาเสียเอง ซ้ำยังฉุดให้รุ่นน้องร่างสูงล้มตามลงมาด้วย โอโทริยื่นมือคว้าเปะปะด้วยความตกใจก็ไปจับโดนแถวกระปุกแยมเรียงรายแล้วปัดลงมาตกใส่พื้นข้าง ๆ ชิชิโดะ แยมผิวส้มในกระปุกหนึ่งกระเด็นเลอะทั่วไปหมด

โอโทริจ้องมองรุ่นพี่ร่างเล็กที่ตนเซล้มลงมาคร่อมอยู่อย่างไม่ละสายตา มองแยมสีส้มสดใสที่เลอะเต็มตัวชิชิโดะ เลอะผมสีดำตั้งชี้ เลอะใบหน้าขาวเนียน เลอะไปถึงลำคอระหงและใต้ปกเสื้อ ผมสวยของชิชิโดะเป็นประกายเพราะฝอยน้ำที่กระเด็นจากน้ำก๊อกในอ่างที่เผลอเปิดทิ้งเอาไว้ เกาะพราวอยู่บนเส้นผมเป็นหยาดหยดเล็ก ๆ ไม่มีโอกาสมากมายนักที่เขาจะได้ใกล้ชิดรุ่นพี่มากถึงเพียงนี้ เขามองหน้ารุ่นพี่ที่ตนรัก ...ยิ่งมอง ยิ่งใกล้ ยิ่งใหลหลง...

"ฮ..เฮ้ย! โจทาโร่" ชิชิโดะร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ ๆ โอโทริก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนแทบจะหายใจรดกัน เด็กหนุ่มเลื่อนตัวลงไซ้หน้าลงกับซอกคอของชิชิโดะแล้วใช้ลิ้นสัมผัสเนื้อขาวเนียนอย่างแผ่วเบา

ชิชิโดะเกร็งไปทั้งตัวเมื่อถูกสัมผัสในจุดที่รู้สึกดี "ย...อย่า โจ...ทาโร่...มันจั๊กจี้...นะ"

โอโทริตวัดลิ้นเลียแยมที่เลอะบนผิวสวย "ชิชิโดะซัง หวานจังเลยนะครับ"

ใช่แล้ว รสหวานอมเปรี้ยวที่มีรสขมนิด ๆ ของผิวเปลือกส้มนี่แหละชิชิโดะซังที่เขาต้องการ โอโทริไล้เลียไปตามจุดต่าง ๆ ที่มีแยมเลอะ

"อือ...ไม่เอา...อย่า..." คนร่างเล็กกว่าพยายามฝืนความรู้สึกยกมือขึ้นปัดก่อนที่อะไรจะเลยเถิดมากไปกว่านี้ แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเลย โอโทริไล่เลียขึ้นมาจนถึงปลายหูโดนไม่สนใจฟังเสียงห้ามของรุ่นพี่

"ผมขอทานให้หมดเลยนะครับ" โอโทริจ้องที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ มีแยมหอมหวานเลอะอยู่เล็กน้อย แต่ที่หวานกว่าคือรสจูบที่เขาถวิลหา เด็กหนุ่มก้มหน้าลงชิดใบหน้าแดงซ่านของชิชิโดะ ไอร้อนผ่อนออกมาทางปากเล็กบางอย่างแผ่วเบาเป็นจังหวะ เขาก้มลงไป . . .

"พวกนายทำบ้าอะไรกันอยู่น่ะอ๋า?"

อาโตเบะยืนกอดอกพิงขอบประตูมองมาทางพวกเขาทั้งสอง ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งและผละออกจากกันทันที

"ก...กัปตันมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะครับ" โอโทริถามด้วยความตกใจพลางหันไปมองรุ่นพี่ของตนที่คงตกใจไม่แพ้กัน

อาโตเบะไม่ตอบคำถาม แต่ออกคำสั่งประกาศิตนรกแทน "ชิชิโดะ! โอโทริ! ไปวิ่งรอบสวนหลังบ้านยี่สิบรอบ!! แล้วกลับมาทำความสะอาดครัวด้วย เย็นนี้โอเระซามะจะให้คนขับรถมารับไปกินที่ภัตตาคารแทน..."

"คร้าบ..." โอโทริตอบรับเสียงจ๋อยได้แต่ก้มหน้ารับความผิดที่ตนกระทำ แต่เอาน่า ยังพอมีเวลาล้างครัวกับชิชิโดะซังสองต่อสอง หวังว่าคงจะมีโอกาสดี ๆ อีกนะ...

End
12/09/2007

MALANGPORYIM'S TALK:

กร๊ากกก อีหมาทุเรศ~ หมั่นไส้~ อิจฉา~ หมาเลววววว
เรื่องนี้เขียนเพราะเหตุต่อเนื่องมาจากอันเดอร์เดอะเรนตอนแรก มีใครไม่รู้มาทำให้เราจิ้นฉากเค้าครัว แถมยังโดนพี่ฮารุชวนจิ้นต่อด้วยฉากแยมหกอีก เอามาโฮกเป็นฟิคซะเลย พอใจมั้ยกร๊ะๆๆๆ คราวนี้เขียนเป็นโทริชิชิเพื่อความเสมอภาค ให้รู้ว่าเรารักเท่ากันไม่ว่าใครจะกดใคร XD

เขียนไปเขียนมา คนมันลำเอียงงง ให้บทโอเระซามะเยอะโคตร กร๊ากกก ไม่จริง~ ถึงเราจะชอบอาโตะชิชิแต่เราไม่เคยเอามาปนกับซิลแพร์นะ (โถ...ตอแหลหน้าด้านๆ) แต่ฉากเสียวสยิว ๆ นี่มันเขียนยากจริงโว้ย >[]<

อนึ่งวันที่ตรง End ที่เห็นนี่คือวันที่เขียนจบนะจ๊ะ ส่วนพิมพ์จบจริง ๆ คือวันนี้ (29/09/2007) สุขสันต์วันเกิดนะชิชิโดะซัง! ขอให้มีความสุข รักกับหมาให้เราดูเรื่อย ๆ ล่ะ จะปลื้มซิลเวอร์แพร์ตลอดไปครับ อ๊าง~

edit @ 7 Dec 2007 09:37:21 by แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI