[ShortFic] Katsu no wa Hyoutei!!
posted on 12 Sep 2007 10:37 by malangporyim in Fiction
เนื่องจากวันนี้วันที่ 12/09/2007 ที่ผ่านมานั้นเป็นวันเกิดกาคุโตะซัง...
และเราไม่รู้จะวาดอะไรให้ดี พอดีช่วงนี้เล็งหางานประกวดเกี่ยวกับนิยายหรืองานเขียนอยู่ (อย่างที่บอก...หาตังค์ก่อนจะแห้งตาย =w=~)เลยคิดซะว่าซ้อมมือเขียนฟิค *--*
ช่วงนี้กำลังพีคเดอร์ตี้แพร์... งั้นเขียนคู่นี้แล้วกัน ฮี่~ (ไม่ใช่อะไร...แค่เราไม่ปลื้มเห็ด ไม่ปลื้มจิโร่ เท่านั้นเองงง 555+)
เชิญรับชมได้ฮร่ะ *--*+
TeniPuri Fiction: Katsu no wa Hyoutei!! (Oshitari*Mukahi)
"ชั้นจะต้องกระโดดให้สูงกว่านี้!!!"
"จะต้องกระโดดให้สูงกว่านี้ให้ได้!!!"
"ชั้น...จะต้องไม่เป็นตัวถ่วงของยูชิ..."
เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่เด็กหนุ่มร่างเล็กพุ่งตัวกระโดดขึ้นไปหวังจะให้สูงถึงยอดไม้ของต้นไม้ใหญ่แต่แล้วก็ตกลงมา จากนั้นก็พยายามกระโดดขึ้นไปอีกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้จะมีหลายๆครั้งที่ร่วงกลับลงมาผิดท่าจนได้ทั้งแผลถลอกและรอยช้ำแต่เขาก็ยังกระโดดต่อไป
แม้จะเลือกหาที่สำหรับซุ่มฝึกซ้อมเพียงคนเดียวเป็นอย่างดีแล้ว แต่การแอบฝึกซ้อมอย่างหนักของมุคาฮิ กาคุโตะยังไม่สามารถรอดพ้นสายตาของกัปตันทีมอย่างอาโตเบะไปได้ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนลอบมองลูกทีมของตนทุ่มฝึกซ้อมอย่างหนักหรืออาจจะหนักเกินไปอยู่เนิ่นนาน ยิ่งได้เห็นความทุ่มเทของกาคุโตะที่มีให้กับการฝึกซ้อมแล้วก็ยิ่งทำให้ไม่สามารถเข้าไปห้ามอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรกได้
...
...
เลิกซ้อมของอีกวัน อีกวัน อีกวัน และอีกวัน...
กาคุโตะก็ยังคงหายหน้าไปทันทีหลังจากทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน ไม่มีใครรู้หรือเอะใจว่าเขาไปที่ไหนนอกจากอาโตเบะ กัปตันแห่งเฮียวเทกอดอกมองกาคุโตะที่เดินแยกออกไปแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้เมื่อหันไปอีกทางก็เจอแต่สมาชิกตัวจริงคนอื่น ๆ กอดคอกันไปเฮฮาก่อนกลับบ้าน...
ทำไมเจ้าพวกนี้ไม่รู้จักใช้สมองคิดซะบ้าง วัน ๆ เอาแต่เถลไถลไม่จริงจังกับการฝึกซ้อมแล้วเฮียวเทจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน คนที่จริงจังกับการฝึกซ้อมที่สุดกลับกลายเป็นคนที่โอเระซามะคาดไม่ถึงอย่างกาคุโตะ โลกนี้เป็นอะไรกันไปหมด???
ความคิดสะดุดอยู่แค่ตรงนั้นเพราะเขารู้สึกได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่มาสัมผัสตรงผิวท้องใต้เสื้อกีฬา และอีกมือจับเข้าที่ข้อมือของเขา
"ทำอะไรน่ะโอชิทาริ?" อาโตเบะเพียงแต่ชำเลืองมองคนไร้มารยาทที่ลอบเข้ามาเลื้อยจากด้านหลัง
ใบหน้าหล่อเหลาสูดกลิ่นจากปลายผมชี้ข้างสีน้ำตาลเกือบทองแล้วซุกหน้าลงตรงข้างลำคอขาวเนียน "มาทำให้หายคิดถึง..." ยูชิตอบ มือวนลูบและไล่ลงมาจนถึงขอบกางเกง
"ที่นี่ในชมรมนะ..."
"แล้วไงล่ะ?" ยูชิสูดกลิ่นหอมหวานจากกายของกัปตันก่อนจะหอมเข้าที่แก้มใส
"คนที่นายควรจะคิดถึงน่าจะเป็นกาคุโตะมากกว่า..." อาโตเบะยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง สลัดข้อมือที่ถูกจับอยู่ออกแล้วหันมาประจันหน้ากับอัจฉริยะแห่งเฮียวเท "ระหว่างที่นายกำลังเล่นไม่เป็นเรื่องกับโอเระซามะ กาคุโตะกำลังฝึกซ้อมอย่างหนักอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อนายนะโอชิทาริ"
"?" ยูชิชะงักงัน ด้วยไม่เข้าใจสิ่งที่อาโตเบะต้องการจะสื่อ
"แทนที่นายจะมัวทำตัวไร้สาระเหมือนพวกนั้น... นายควรจะรีบไปหาคนที่ทุ่มเทเพื่อนายและตอบแทนเขาบ้างนะ..." อาโตเบะทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป
"ไป..คาบาจิ"
"อุส..."
...
...
พระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าทอดเพียงแต่แสงรำไรใกล้มืด แต่กาคุโตะไม่ใส่ใจ เขามองขึ้นไปยังยอดไม้สูง แต่ไม่สนที่จะมองชุดกีฬาเปรอะเปื้อนเศษดินและเศษใบไม้และรอยแผลเต็มร่างกายของตนเบื้องล่าง
เมื่อก้าวขาจะสปริงตัว เข่าขวาที่ก้าวออกไปก็พาลจะทรุดลงเสียดื้อๆ กาคุโตะทรงตัวไม่ให้เซล้มลงแล้วมองไปด้านบน
"กระโดดให้สูงกว่านี้อีกนิดก็ยังดีน่า..." เขากระซิบกับตัวเอง "ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้...แล้วชั้นจะมีหน้าไปเล่นคู่กับอัจฉริยะได้ยังไงล่ะว้อยยยยยย!!!!"
กาคุโตะดีดตัวพุ่งขึ้นไปบนอากาศ...ได้ผล...คราวนี้ตัวของเขาลอยขึ้นมาจนถึงจุดสูงสุดของต้นไม้แถมยังสูงเลยขึ้นมาอีกนิดหน่อยด้วย เขาสามารถเห็นก้อนเมฆสีแดง ๆ เกือบส้มที่สะท้อนแสงสุดท้ายของวันได้ใกล้ชิดกว่าที่เคยผ่านม่านเส้นผมสีแดงเข้มที่ย้อนลงมาปรกหน้า เด็กหนุ่มบิดตัวอย่างคล่องแคล่วในจังหวะลงสองเท้าถึงพื้นได้อย่างมั่นคงสวยงาม
...แต่แล้วก็ล้มลงนอนแผ่อย่างไม่เป็นท่าเพราะอาการเข่าอ่อนและความดีใจที่ตื้นตันเต็มอก...
เขาทำได้แล้ว!
เขาทำได้แล้ว!
เขาทำได้แล้ว!
เขาทำสำเร็จแล้ว!
...แต่จะลุกยังไงนี่สิ...
เรี่ยวแรงก็ไม่มีเหลือแม้แต่จะกระดิกนิ้ว ฟ้าก็รำไรใกล้มืด ยิ่งในที่ ๆ ไม่ค่อยมีคนผ่านมาแล้วด้วย เรื่องจะเรียกหาความช่วยเหลือนี่ลืมไปได้เลย
'ใช่แล้ว...ความช่วยเหลือ โทรศัพท์มือถือไง!' คิดได้ดังนั้น กาคุโตะจึงยื่นมือด้วยแรงที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปคว้าหาโทรศัพท์มือถือของตนในกระเป๋าที่วางอยู่เหนือหัว 'ถ้าจำไม่ผิดมันต้องอยู่ในนี้สิ...เอ๋? เอ๋? เอ๋?'
มือเล็กจับเปะปะไปโดนวัตถุหนึ่งแทน ซึ่งยิ่งจับก็ยิ่งไม่คุ้นมือ เด็กหนุ่มร่างเล็กจึงตัดสินใจแหงนคอมอง...
"หนมมะ?" เด็กหนุ่มแว่นกระจกร่างสูงนั่งอยู่กับพื้นหญ้าเลยศีรษะของกาคุโตะขึ้นไปอีกกำลังยื่นถุงขนมลอยมาตรงหน้า อีกมือหนึ่งหยิบชิ้นข้าวเกรียบเข้าปาก มองมาทางเขา ส่วนที่มือของกาคุโตะจับถูกคือรองเท้าของยูชินั่นเอง
"ยูชิ!!! นายมาได้ยังไง!!! ไม่สิ นายมาตั้งแต่ตอนไหน!!!" กาคุโตะร้องอย่างตกใจสุดขีด
"สักพักนึงแล้วล่ะ ตั้งแต่เลิกซ้อมแล้วเห็นนายกระโดดขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่แถวนี้" ยูชิตอบอย่างไว้ท่า แต่ก็ไม่วายลงท้ายด้วยคำถามอย่างห่วงใย"ยังลุกไหวไหม?"
...จริงที่ว่าเขาดีใจที่ได้เห็นยูชิในเวลาแบบนี้...แต่กลับเจ็บแปลบที่ในใจเมื่อได้เห็นคู่หูที่มองมาอย่างเป็นห่วงเหมือนอย่างเคย ยิ่งเมื่อมองมาที่ตัวเขาในสภาพแบบนี้แล้วก็ยิ่งนึกเจ็บใจตัวเองอย่างที่ไม่สามารถโทษใครได้...เขาจะเป็นตัวถ่วงของยูชิไปจนถึงเมื่อไหร่กัน?
"เป็นอะไรรึเปล่ากาคุโตะ?" ยูชิมองอย่างแปลกใจเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของกาคุโตะเขาลุกขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นท่านั่งยองๆข้างๆเด็กหนุ่ม
"นี่ยูชิ..." กาคุโตะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว "ชั้น...เป็นตัวถ่วงของนายรึเปล่า?"
"หือ? ไม่นี่..." ยูชิมองด้วยสายตาที่แปลกใจกว่าเดิมเมื่ออยู่ ๆ กาคุโตะก็เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา
"ชั้นสมควรที่จะเล่นคู่กับนายจริง ๆ น่ะเหรอ?" คราวนี้เสียงที่แผ่วเบานั้นสั่นเครือมากด้วยความอ่อนล้าทั้งร่างกายและในจิตใจ "คราวที่แล้วเฮียวเท...ต้องแพ้เพราะชั้นใช่ไหม?"
"..."
"ยูชิ...?" เด็กหนุ่มเอ่ยชื่อเพื่อนเสียงแผ่วอย่างจะเรียกหาคำตอบ
ยูชิลุกขึ้นยืนแล้วหันมองออกไปทางอื่น ยืดเส้นยืดสายไปมาก่อนจะหันกลับมาสบตากาคุโตะและยิ้มอย่างที่เป็นโอชิทาริ ยูชิที่สุด "พูดอะไรอย่างนั้นล่ะกาคุโตะ...ยังไงผู้ชนะก็ต้องเป็นเฮียวเทอยู่แล้วไม่ใช่รึไง~"
คนร่างสูงย่อตัวลงยัดถุงขนมใส่มือกาคุโตะแล้วช้อนร่างเล็กบางเข้ามาพยุงเอาไว้ในอ้อมแขน"วะ...เหวอ จะทำอะไรน่ะยูชิ!!"
ยูชิเพียงแต่ยิ้ม "ให้ชั้นจัดการเอง กาตุโตะ~"
ร่างเล็กของกาคุโตะถูกอุ้มขึ้นสูงจากพื้นด้วยสองมือของยูชิ แม้จะเชี่ยวชาญการกระโดดสูง แต่การอยู่บนอ้อมแขนของใครนั้นเขาไม่เคยมาก่อน และมันต่างกันสิ้นดี...
"ย...อย่านะ ชั้นกลัวอ่ะยูชิ!!! จะตกแล้ว!!"
"ไม่ยอมให้ตกลงไปหรอกน่า..." ยูชิพูดพร้อมกับกระชับแขนและการจับให้มั่นคงและหัวเราะร่า
"ม้ายยยยย จะตกแล้วววว จะตกแล้วววปล่อยชั้นลงงงงงง ยูชิ~ ปล่อยช้านนนนนนนนนน"
END
18/09/2007
MALANGPORYIM'S TALK:
ผิดไหมที่อยากให้ต้นไม้ที่กาคุโตะไปกระโดดเป็นต้นเดียวกับที่อยู่ในเรื่อง Rest with me *--* เอ...ถ้าอย่างงี้มันก็ไม่ใช่ที่ลับที่จะไม่มีใครเห็นนี่นา..ช่างเถอะ (อ้าว...)
เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากเพลงในมิว (ดูชื่อเรื่องสิ 555+) ฮากกก
ฟิคเรื่องนี้ขอมอบให้กาคุโตะเป็นของขวัญวันเกิด *///* ที่เลทเพราะต้องอดหลับอดนอนทำรายงานอีกต่างหาก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมทุกคนในกลุ่มเข้านอนดึกเหมือนกันแต่มีแค่ไม่กี่คนที่นอนดึกเพราะทำงานวะ แสรส... ทำกันจนเชี่ยวชาญในวิชาพาวเวอร์พอยต์กันไปเลยทีเดียว -*-+ แต่ก็ยังหาเวลาในคาบเรียนที่เรียนในห้องไอทีพิมพ์มินิดราม่าเรือนใจ"เรื่องนั้น"ลงบอร์ดแล้วพิมพ์เรื่องนี้ต่ออีก โฮกกก มัลติทาสกิ้งงงง~ ส่วนวารสารยังเหลืออีกหลายหน้าที่ต้องทำ เนื้อหายังไม่ได้เริ่มเขียนจริง ๆ จัง ๆ เท่าไหร่ เขียนแต่คอลัมน์เสริมที่มันแบ่งหน้าแล้วพบว่าต้องหาอะไรอุด (กรูเป็นช่างปูนช่างโป๊ว?) ถ้ามีเขียนอะไรอุฮิ ๆ จะเอามาแบ่งให้ดูแน่ ๆ จ้ะ (พูดแบบนี้แสดงว่าต้องมีสินะ อ๋าน?)
รักเดอร์ตี้แพร์เว้ยค่ะ~~~!! เพราะแผ่นโดที่พี่มิยะเอามาให้อ่านแท้ๆเลย โฮกกก ตอนนี้พล็อตคู่นี้มีอยู่เต็มหัว แต่อยากบอกว่าเขียนโทริชิชิเสร็จไปแล้วเรื่องนึงแต่ขี้เกียจพิมพ์ แล้วสักวันมันจะถูกทิ้งลืมแบบฟิคโออิชิเทะสึกะเรื่องที่พี่ฮารุรีเควสท์ไว้..เชื่อสิ - -+
เดือนตุลาก็จะเป็นงานวิชาการแล้วล่ะ! อยากเห็นคอมิกที่เราสู้ปั่นรวมเป็นเล่มเร็วๆจัง *--* (ดูเหมือนถ้างานน้องไม่เสร็จ พฤหัสหน้าตรูก็ต้องไปช่วยน้องๆในชมรมเค้าตัดเส้นสินะ... -*-)
ใกล้สอบแล้ว ทุกๆคนพยายามอ่านหนังสือและทำข้อสอบให้ดีที่สุดนะครับ! สอบเสร็จจะได้สบาย ไม่ต้องมานั่งซ่อมกันทีหลังนะครับ XD
เกลียดโอชิทาริที่เป็นคนเหนือคนนั้นเว้ยยย!!! ยี้ๆๆๆๆ แบร่
รักชิชิโดะซังที่สุดในโลกกก >w<,,
คิดถึงเคนเคนง่ะ ;w;
edit @ 7 Dec 2007 09:20:49 by แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI
ชอบ!!!
*-* ชอบๆๆๆๆ จบแบบนี้น่ารักดี *-*
เรื่องสอบก็พยายามเข้าน้า *-*
#1 By Uriel*幸村が大好き！！ on 2007-09-19 00:27