Malangporyim: Welcome to the Florist

**Warning** ฟิคเรื่องนี้ทุเรศมากนะจ๊ะ เพราะคนเขียนสติไม่ค่อยดีเท่าไหร่และบังคับคนที่ (หลงผิด) อ่านไปแล้วให้ (ทน) อ่านจนจบ ไม่งั้นโกรธจ้ะ

TeniPuri Fiction: Midnight Call (Atobe*Kabaji) จริง ๆ คือ (Oshitari*Atobe) จ้ะ อุฮิ

อาโตเบะ เคย์โกะสะดุ้งตื่นจากฝันกลางดึก ร่างบางลุกพรวดจากที่นอนขึ้นมาเป็นท่านั่งอย่างไร้การควบคุม เสียงหอบหายใจถี่ระรัวกลบเสียงแอร์ในห้องนอนร่างกายของเขาเย็นเฉียบทั้ง ๆ ที่มีเหงื่อชุ่มแทบทั้งตัวเขามองสำรวจรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนกก่อนจะค่อย ๆ สงบสติลงได้เมื่อพบว่าตนยังอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

"แค่ฝันหรอกเหรอ..."

เขาพึมพำเสียงเบาก่อนจะเอนตัวลงนอนกับหมอนใบใหญ่นุ่มนิ่มตามเดิม หลับตาลงและพยายามนอนหลับต่อ

มือขาวเนียนดึงเสื้อขึ้นลงและปัดผมไปมาหลายครั้ง บางครั้งก็พลิกตัวอย่างกระสับกระส่ายด้วยนอนไม่หลับ จนในที่สุดอาโตเบะก็ตัดสินใจลืมตาขึ้นแล้วนอนอยู่เฉย ๆ โดยหวังจะให้ง่วงหลับไปเอง แต่ความคิดยุ่งเหยิงอันเกิดจากความฝันเมื่อครู่ที่รุมเร้านั้นกลับไม่ยอมให้เขาหลับง่าย ๆ

เวลาผ่านไปหลายนาน กัปตันชมรมเทนนิสโรงเรียนมัธยมต้นเฮียวเทตัดสินใจเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่โต๊ะเล็กข้างเตียงท่ามกลางความมืดยามราตรี สุดท้ายแล้วเขาก็ยอมแพ้ให้กับความกระวนกระวายของตนที่ทำให้นอนไม่หลับ นิ้วไล่กดหาเบอร์โทรศัพท์ที่เขาไม่คิดว่าจะได้ต่อสาย ...เพราะว่าปกติจ้าของเบอร์ก็อยู่กับเขาตลอดเวลาอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อหา...

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือแสดงให้เห็นเลขบอกเวลาในจอเป็นเวลา 00:00 พอดี นี่ควรเป็นเวลาสำหรับการนอนพักผ่อน ไม่ใช่การโทรหาใครเพียงเพราะฝันไร้สาระที่ทำให้สะดุ้งตื่น อาโตเบะรู้ความจริงข้อนี้ดี แต่ก็ยังดึงดันอยากจะฟังเสียงของคนที่เห็นในฝันให้ได้...

เขากดโทรออกแล้วเอาโทรศัพท์แนบหูอย่างเร่งร้อน ทันทีที่ฝ่ายตรงข้ามรับสายเขาก็กรอกเสียงใส่อย่างรวดเร็วโดยไม่รอแม้คำพูดรับสายของอีกฝ่าย

"คาบาจิ นี่ชั้นเองนะ... ชั้นโทรมาเพราะ............ฝันน่ะ...ฝัน...ไม่ค่อยดี..."

ต้นประโยครีบร้อนแต่พอมาถึงตอนท้ายเสียงกลับแผ่วเบาและลังเล ความมั่นใจที่เคยมีอยู่เต็มร้อยตลอดเวลาลดลงเหลือแทบไม่ถึงครึ่ง นี่เขากำลังทำอะไรอยู่นะ...แค่ฝัน? แล้วทำไมเขาต้องเก็บมาคิดด้วย?

อาโตเบะสูดหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ "ชั้นฝันว่านายมีใครคนอื่น นายไปอยู่กับใครที่ไม่ใช่ชั้น...นายคงไม่ได้เป็นแบบนั้นใช่ไหม..."

".........................."

"เรื่องแบบนั้นมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นใช่ไหม?"

".........................."

"คาบาจิ!!"

"..........................อุส..."

อาโตเบะหลับตาลงชั่วครู่ นี่เขากำลังหวังอะไรอยู่นะ...อยากจะคาดคั้นอะไรจากคาบาจิที่ไม่รู้เรื่องอะไรงั้นเหรอ?

"ชั้นคงจะง่วงนอนไปหน่อย นี่ก็ดึกแล้วนี่นะ..." เขาพูดพลางถอนหายใจ "ชั้นก็แค่อยากจะได้ยินเสียงนายยืนยันให้ชั้นมั่นใจ...แค่นั้นแหละ..."

"อุส"

"ถ้าอย่างนี้ก็แค่นี้แล้วกัน พรุ่งนี้มีซ้อมช่วงเช้านี่นะ....." เด็กหนุ่มเว้นช่วง เอามือป้องปากหาวก่อนจะเอนตัวลงนอนกับหมอน

ก่อนที่ทั้งคู่จะวางสาย... เขาก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

"เดี๋ยวก่อนคาบาจิ..."

".........................."

"นายจะมีแค่ชั้นตลอดไปใช่มั้ย..."

"..........................อุส..."

"อือ.......ขอบใจนะ......."

สติเริ่มรางเลือน ก็นี่มันกี่โมงกันนะ...มันเป็นเวลานอนไม่ใช่เหรอ... คิดได้แค่นั้นตาก็ปิดลงและผล็อยหลับไปทั้งที่มือยังจับโทรศัพท์อยู่ข้างหู ...เผลอหลับไปทั้ง ๆ ที่ยังยิ้มอยู่อย่างนั้น...

...
...

คนรับสายนึกแปลกใจที่อยู่ ๆ อาโตเบะก็เงียบไป แต่เมื่อได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ และเสียงมือสีกับผ้าปลอกหมอนก็พอจะรู้ได้ว่ากัปตันคงจะแค่ทนความง่วงไม่ไหวเลยหลับไป

"ถึงชั้นจะทำเสียงได้ไม่ค่อยเหมือนคาบาจิก็เถอะ...ช่วยคิดว่าเป็นเสียงตอนง่วงนอนก็แล้วกันนะอาโตเบะ..."

โอชิทาริ ยูชิลดมือถือลงมองเบอร์โทรศัพท์ของคนโทรมาผิดเบอร์ที่ยังค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขา กำลังจะกดวางสายแล้วปิดมือถือ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เอามือถือแนบหูแล้วล้มตัวลงนอน เขาอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหายใจของฝ่ายตรงข้ามดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์

...แอบฟังเสียงอาโตเบะตอนนอนแบบนี้ก็คงไม่เลวนะ...

End
02/06/2007

MALANGPORYIM'S TALK:

เป็นไงล่ะ...บอกแล้วว่าฟิคเรื่องนี้(ชี่)ทุเรศ หึๆ (ลองกลับขึ้นไปอ่านชื่อเรื่องดูดี ๆ แล้วกด Ctrl+a ดูสิ...) เรื่องนี้พิมพ์นานโคตร ไม่ใช่เพราะพิถีพิถัน แต่เป็นเพราะพิมพ์แล้วหาย พิมพ์แล้วแล้วปิดผิดหน้าจอ พิมพ์แล้วอะไรสารพัด ทั้ง ๆ ที่เรื่องมันไม่ได้ยาวเลยนะ -*-สงสัยจะโดนอาถรรพณ์หม้อรั่วเข้าให้

อยากตะโกนดัง ๆ ว่าอาโตเบะเขียนยาก~~~ //=[]=)//_i__i_ ฮื่อ~ แต่เขียนแล้วติดใจ อยากเขียนถึงอาโตเบะอีก vV

ระหว่างที่พิมพ์เรื่องนี้รู้สึกว่าอาโตเบะนิสัยไม่ดีโทรไปรบกวน ชี่ คาบาจิตอนดึก ๆขอโทษก็ไม่ขอโทษซักคำ ถ้าเป็นเราโดนอย่างงี้คงด่าไปหลายฉอดแล้ว ("อุส! -*-! อุสๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~!" << คำด่าจ้ะ) ใครอ่านเรื่องนี้จบแล้วอยากไถ่ตัวเด็กเฮียวเทบ้าง ไถ่ตัวไปแบบ "ไอ้แมลงปอยิ้มทีมนี้ตูขอเถอะนะ อย่าเขียนฟิคเฮียวเทอีกเลย" แบบนี้น่ะ 5555+ ขอค่าตัว 28 ล้านนะจ๊ะ~