[ShortFic] Under the Silver Rain
posted on 15 May 2007 12:58 by malangporyim in Fiction
TeniPuri Fiction: Under the Rain Series
01Under the Silver Rain (Shishido*Ootori)
"โจทาโร่ กลับบ้านด้วยกันมั้ย?"
ชิชิโดะ เรียว เด็กหนุ่มม.ต้นร่างเล็กตาดุเดินออกมาจากห้องล็อกเกอร์ของชมรมเทนนิสเรียกรุ่นน้องที่เดินออกมาก่อนแล้ว
"ครับ ชิชิโดะซัง!" โอโทริ โจทาโร่หันมาหาคนเรียกพร้อมกับยิ้ม
...
...
"ผมชอบจังเลยน้า วันดี ๆ แบบเนี้ย" อยู่ ๆ โอโทริก็เอ่ยขึ้นมาระหว่างทางที่เดินกลับบ้านด้วยกัน ทำเอาชิชิโดะที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันมาทำหน้างงคิ้วขมวดทันที
โอโทริเห็นอาการของรุ่นพี่ก็หัวเราะจากนั้นจึงเฉลย "ก็เพราะวันนี้ชิชิโดะซังเป็นคนออกปากชวนผมกลับบ้านด้วยกันก่อนนี่ครับ ได้เดินกลับบ้านกับชิชิโดะซังสองคนในวันที่อากาศดีแบบนี้ ไม่ให้เรียกว่าวันดี ๆ จะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะครับ" เขาอธิบายอย่างร่าเริง
"เฮอะ ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นซักหน่อยนี่" ชิชิโดะเกาท้ายทอยแล้วขยับปีกหมวกลงแก้เขิน
"แต่ผมชอบที่สุดเลยล่ะครับ!" โอโทริหันมายิ้มให้เขาด้วยใบหน้ามีความสุข
ทั้งสองเดินมาจนถึงบ้านของชิชิโดะที่โอโทริยืนยันว่าจะมาส่งให้ได้แม้ว่าจะมีทางอื่นที่สามารถไปบ้านของเขาเองได้ใกล้และประหยัดเวลากว่าอยู่ก่อนหน้าก็ตาม
"กลับบ้านดี ๆ ล่ะโจทาโร่" เด็กหนุ่มเอ่ยร่ำลาก่อนจะปิดประตูบ้าน
"ครับ โชคดีนะครับชิชิโดะซัง" โอโทริโบกมือลาจนชิชิโดะปิดประตูรั้วแล้วเดินเข้าบ้านไป
"กลับมาแล้วคร้าบ" ชิชิโดะถอดรองเท้าแล้วเก็บเข้าชั้นวาง สะพายกระเป๋าเดินไปทื่ห้องของตน เขาวางกระเป๋าทั้งหมดลงตรงมุมห้องแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียง
'เจ้านั่น...ทำไมชอบมองหน้าเราแล้วก็ยิ้มนะ เราทำให้เจ้าหมอนั่นมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ...' ชิชิโดะคิดในใจแล้วก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่แค่โอโทริหรอกที่เห็นหน้าของเขาแล้วมีความสุข ตัวเขาเองเมื่อได้เห็นรุ่นน้องคนนี้มีความสุขแล้วก็อดยิ้มไม่ได้อยู่เหมือนกัน...
ซ่า ซ่า ซ่า
เขาไม่รู้ตัวว่านอนเหม่อลอยไปนานเท่าไหร่ แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีก็พบว่าเสียงฝนที่อยู่ ๆ ก็เทลงมาด้านนอกนั้นเป็นสิ่งที่เรียกสติให้กลับคืนมา
...ทั้ง ๆ ที่อากาศดี...ไม่น่ามีฝนตกลงมาเลย
...ฝน?...
อ๊ะ เดี๋ยว ตายล่ะโจทาโร่...
ชิชิโดะทะลึ่งพรวดดันกายลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งห้อออกจากบ้านโดยไม่เสียเวลากล่าวอะไรสักคำ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอาร่มไปด้วย
...
...
"ว้า...ฝนตกลงมาจนได้ ไม่น่าลืมเอาร่มมาเลย" โอโทริพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะหลบฝนอยู่ใต้ชายคากันสาดสั้น ๆ หน้าร้านค้าพลางยื่นมือออกมารองน้ำฝนเย็บเฉียบที่ตกลงมา "แต่อย่างน้อยก็ดีแล้วล่ะที่ชิชิโดะซังถึงบ้านไปแล้ว" เด็กหนุ่มยิ้มแล้วชักมือกลับ เช็ดมือที่เปียกกับเสื้อก่อนจะขยับไปที่อก ขยุ้มกำเสื้อแน่น
'ป่านนี้ชิชิโดะซังจะทำอะไรอยู่นะ...' เขาหลับตาก้มหน้าลงชิดมือ 'ชิชิโดะซังจะรู้มั้ยนะว่าผมยังติดฝนอยู่...'
โอโทริสะบัดหน้าแล้วกระเถิบตัวเข้าชิดด้านในมากขึ้นเพราะสายฝนที่ซัดลงมานั้นทวีความแรงและเปลี่ยนทิศทางตามแรงลมจนสาดเข้ามาโดนเขาแทบทั้งตัว ชุดนักเรียนเปียกโชกจนดูไม่ต่างกับเพิ่งตกน้ำมา
โอโทริกอดตัวเอง ถอยจนชิดผนังที่เป็นกระจกโชว์ของในร้านค้า เขาเริ่มรู้สึกหนาวเมื่อเสื้อผ้าเปียก ยิ่งเห็นคนอื่น ๆ ที่มีร่มหรือเสื้อกันฝนเดินผ่านไปก็ยิ่งเจ็บใจ นึกโทษฝนที่ตกลงมานอกเหนือพยากรณ์อากาศ และโทษตัวเองที่ดันลืมเอาร่มมาในวันนี้ ...แต่ไม่เคยแม้แต่จะคิดที่จะโทษรุ่นพี่ที่ยอมให้เขาไปส่งก่อนและเป็นคนชวนให้เขาเดินกลับบ้านในวันนี้...
"โจทาโร่!!"
เขาอาจจะคิดไปถึงรุ่นพี่คนนี้มากเกินไปจนหูฝาดได้ยินอะไรนอกจากเสียงฝน
"โจทาโร่!!"
...?
"โจทาโร่!!!"
ชิชิโดะวิ่งมาหยุดที่ตรงหน้าโอโทริพอดี ร่มในมือขยับกันฝนให้กับรุ่นน้องทันทีทั้งที่ตนยังเหนื่อยหอบจากการตามหาตัวรุ่นน้องคนนี้กลางสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอยู่นาน
"ชิชิโดะซัง!?" โอโทริเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างตกใจระคนแปลกใจ
คนตัวเล็กกว่าเห็นสภาพของรุ่นน้องแล้วคิดในใจ 'อย่างกับลูกหมาตกน้ำ...'
"ชิชิโดะซัง ทำไมถึง..."
"ชั้นมารับนายน่ะสิ" ชิชิโดะเอาหมวกใส่ให้โอโทริ ดันตัวให้เข้ามาในร่มพลางยิ้มอย่างอบอุ่นเมื่อได้เห็นรอยยิ้มดีใจของโอโทริ ก่อนจะเดินไปใต้ร่มคนเดียวกันโดยมีจุดหมายคือบ้านของชิชิโดะ
...
...
"...ครับ...ครับ...ไม่เป็นไรฮะ คุณแม่ไม่ต้องห่วงฮะ ขอบคุณมากนะครับคุณแม่" โอโทริกดวางสายโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมาเห็นชิชิโดะในชุดที่เพิ่งเปลี่ยน มีผ้าเช็ดผมพาดคอเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี
"เป็นไง? แม่นายว่าไงมั่ง?" เขาหันมามองโอโทริที่นั่งอยู่บนเตียง
"คุณแม่อนุญาตให้ผมนอนค้างบ้านชิชิโดะซังคืนนี้ได้ครับ เพราะฝนตกหนักมาก ถ้าจะเอารถมารับก็เกรงว่าจะเกิดอันตรายน่ะครับ" เด็กหนุ่มตอบ
"มันก็น่าจะเป็นอย่างนั้นล่ะนะ" ชิชิโดะว่าพลางเช็ดผมที่เปียก เขาเดินผ่านโต๊ะเล็ก ๆ ที่วางผึ่งหมวกในห้องนอน ก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียงใกล้ ๆ กับโอโทริแล้วมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกหน้าต่างใสที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวอยู่ด้านนอก ฝนตกหนักกว่าเดิมมาก เกือบจะมองไม่เห็นอะไรด้านนอกได้เลยในตอนนี้ ชิชิโดะถอนหายใจแล้วผละจากหน้าต่างด้วยสีหน้าเครียดคิ้วขมวดมุ่น
"วันดี ๆ แบบนี้ทำไมต้องมีพายุเข้าด้วยนะ ทั้ง ๆ ที่ตอนกลางวันอากาศยังดีอยู่แท้ๆ" เขาบ่นพึมพำ
"แต่ผมชอบนะครับ..." โอโทริเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม มองไปยังฝนที่กระหน่ำอยู่ด้านนอก เรียกสีหน้าฉงนจากรุ่นพี่ได้ทันที
"ถึงจะหนาวไปหน่อยแต่ก็ทำให้ผมได้อยู่กับชิชิโดะซัง ถ้ามันเป็นอย่างนั้นล่ะก็ ผมอยากให้ฝนตกแบบนี้ตลอดไปเลยล่ะครับ ผมจะได้อยู่กับชิชิโดะซังนาน ๆ ไม่คิดแบบนั้นเหรอครับ ชิชิโดะซัง?"
End
15/05/2007
MALANGPORYIM'S TALK:
มันเสร็จแล้ว!! ฟิคต้อนรับหน้าฝนที่เริ่มเขียนหลังจากพายุเข้าไทย 1 วัน จนตอนนี้ไม่มีพายุแล้วถึงเพิ่งเสร็จ 555+ เรื่องนี้ปิ๊งไอเดียตอนวันที่ฝนตกหลังหน้าร้อน (ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าเข้าหน้าฝนแล้ว คิดว่าเป็นฝนหลงฤดู ฮา~ XD) คราวก่อนเป็นฟิคเย็นใจในวันอากาศร้อน คราวนี้เป็นฟิคฝนตก สงสัยเราจะชอบเขียนฟิคตามฤดูกาล (เหมือนผลไม้เนอะ...ขายตามฤดูกาล อุบส์ครึ่กๆ) ตั้งใจจะเขียนเป็นซีรี่ย์ส Under the Rain สักสามคู่ อีกสองเรื่องจะเป็นคู่ใครโปรดตามดู (+จิกและทวง) กันต่อไป~
เห? อะไรนะ? หมาเคะ? ไม่มี้~ หมาเคะซะที่ไหน ไม่เห็นรู้เรื่อง =3=~
edit @ 22 May 2009 00:02:40 by แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI
ไม่เชื่อเดี๋ยวส่งอะไรดีๆ ให้ดู อิอิ
#1 By みやッチ☆ on 2007-05-15 23:03