Malangporyim: Welcome to the Florist

RO the Releaser Special Part: Valentine Chocolate

เวลาบ่ายใกล้เย็นของวันที่ 14 เดือนกุมภาพันธ์ ในตอนนั้นท้องฟ้าเป็นสีส้มอ่อน ๆ เจือปนสีม่วงที่ใกล้เส้นขอบฟ้า ปุยเมฆบาง ๆ ลอยละล่องอย่างเชื่องช้าบนผืนฟ้าสะท้อนสีแปลกตาทว่าสวยงามเบื้องล่างนั้นคือนครแห่งมนตราอันมีนามว่า 'เกฟเฟน' ยอดหอสูงเสียดฟ้าประดับอัญมณีเม็ดโตสีม่วงสะท้อนแสงจากฟากฟ้าให้อารมณ์สงบร่มเย็นอย่างน่าประหลาด ลมที่พัดโชยนั้นยังติดกลิ่นจากฤดูหนาวที่ผ่านมา ลมเย็นสบายพัดกระทบปลายไม้เป็นจังหวะ ใบไม้สะบัดปลิวต้นหญ้าเอนลู่ทุกคราที่ลมสัมผัส

ที่ในเมือง บรรยากาศสุขสงบนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นไอแห่งความรักสีชมพูผลิบานอยู่ทุกแห่งราวกับดอกไม้ประจำฤดู ทุกพื้นที่ล้วนมีคู่รักจับจอง บ้างก็เดินไปด้วยกัน บ้างก็พูดคุยกัน บ้างก็แลกเปลี่ยนรอยยิ้มกัน

บนพื้นอิฐสีเทาที่เรียงตัวเป็นแนวโค้งล้อมรอบสระน้ำพุที่พ่นน้ำเล่นอย่างไม่ใส่ใจไยดีสิ่งอื่นใด เท้าสามคู่เดินทอดน่องไปตามทางเดิน ชมสิ่งรอบตัวและบรรยากาศรอบกาย ชายสามคนที่เดินมาด้วยกันอยู่ในชุดสบาย ๆ ทั้งสามล้วนถือหิ้วของขวัญขนาดเล็กน้อยไปจนถึงขนาดมหึมาคละกันไป ของที่นับรวมในนั้นมีตั้งแต่กระป๋องคุ๊กกี้ ช็อคโกแลต จนถึงตุ๊กตาขนาดย่อม ๆ แม้ของจะมีจำนวนมากแต่ทั้งสามไม่มีใครใส่ใจจะบ่น มีเพียงใบหน้าเปื้อนยิ้มและความสุขที่ได้ของขวัญวันวาเลนไทน์

"ปีนี้ก็ได้ของขวัญจากสาว ๆ อีกแล้ว ยอดเป็นบ้าเลย" ซาคุ ชายผมสีน้ำตาลเข้มยาวเลยติ่งหูลงมาปัดชี้ไปด้านข้างเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะร่าอย่างเปิดเผย

"โธ่เอ๊ย แกก็แค่เดินวน ๆ ไปในเมือง ใช้หน้าตาล่อสาว ๆ ไม่ใช่รึไง" ฟาริลเปรยขึ้นขัดแต่ก็แอบยิ้ม

"แต่จะว่าไป... ฉันว่าปีนี้เราได้ของเยอะกว่าปีที่แล้วเนอะ"

ฟาริลพยักหน้าเห็นด้วย

"ได้ช็อคโกแลตมาเยอะขนาดนี้ ใครจะไปกินไหวเนี่ยฉันยิ่งไม่ค่อยกินช็อคโกแลตอยู่" เรนอฟรำพึงขึ้นมาพลางถอนหายใจยาว

ซาคุหันมามอง "ไม่กิน? งั้นก็ยกให้ฟาริลไปซะสิ มันชอบกินช็อคโกแลตอยู่แล้ว กินยังไงก็ไม่เบื่อหรอก"

เรนอฟถึงกับหยุดชะงัก เขามองหน้าฟาริลที่มองกลับมาด้วยสายตาอยากได้ของหวานจากเรนอฟอย่างไม่ได้ตั้งใจ ส่งเสียงอึกอักในลำคอ

'ถ้าพูดออกไปว่าจะไม่เอาแล้วไม่ยอมให้มันก็จะยังไงอยู่ แต่...'

คิดได้แค่นั้น การกระทำและวาจาไปไวกว่าความคิด เขาส่งช็อคโกแลตทั้งหมดให้ฟาริล

"จะเอาก็เอาไปให้หมดเลย ถือเองด้วยนะ"

"โอ้ ช็อคโกแลต ๆ ขอบใจมากนะเรนอฟ" ฟาริลรับมาแล้วยิ้ม วันนี้ทั้งวันคงกินช็อคโกแลตจนอิ่มแน่ ๆ

...

...

เรนอฟกลับมาถึงห้องพักในตอนเย็น เด็กหนุ่มถอนใจยาวอย่างเหนื่อยใจ วางกระเป๋าสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ๆ ที่เป็นเฟอร์นิเจอร์หนึ่งในไม่กี่ชิ้นที่อยู่ในห้องเช่า สัมผัสของสิ่งของที่ทำให้ใจของเขาเต้นไม่เป็นระส่ำอยู่ตลอดทั้งวันยังคงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ห่อกระดาษสี่เหลี่ยมแบน ๆ เล็กบางยังคงอยู่ในที่ ๆ เขาใส่มันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า

'เฮ้อ... สุดท้ายก็ไม่กล้าให้จนได้สินะ...' เขาคิดในใจ เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบช็อคโกแลตส่วนที่เขาซื้อมาและตั้งใจจะมอบมันให้กับคนสำคัญของเขาในวันนี้...วันวาเลนไทน์...

แต่สิ่งที่มือสัมผัสถูกนั้นกลับไม่ใช่ห่อช็อคโกแลต นอกจากเนื้อผ้าที่กระเป๋ากางเกงเขายังสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เขาไม่ได้เป็นคนใส่ไว้

...จะมีอะไรอื่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาเองอีกได้?

เรนอฟดึงกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งที่เขาคลำเจอออกมา สีกระดาษเป็นสีน้ำตาลอ่อน ๆ แบบที่จงใจฟอกสีให้ดูเก่า เขาจำกระดาษแบบนี้ได้ มันคือกระดาษในสมุดบันทึกของซาคุ แต่ลายมือในนั้นกลับเป็นของฟาริล

ขอบคุณสำหรับช็อคโกแลตนะ >w<

FARIL RANDOLF

ความเป็นไปได้ที่เขาคิดออกมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือฟาริลใช้กระดาษสมุดของซาคุเขียนจดหมายสั้นนี้ จากนั้นก็วานให้ซาคุ คนที่เก่งฉกาจในเรื่องมือเบาเอามันลอบใส่ในกระเป๋ากางเกงของเขาตอนที่เขาไม่รู้ตัว

ใช่...ใช่แน่ ๆ

คิดได้ดังนั้น เขารู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว มีเหงื่อชื้นที่มือ

ขอบคุณสำหรับช็อคโกแลตนะ...

ขอบคุณสำหรับช็อคโกแลตนะ...

ขอบคุณสำหรับช็อคโกแลตนะ...

"นะ...นี่ฉัน...โดนมันหลอกให้ให้ช็อคโกแลตกับมันไปแล้วเหรอเนี่ย~~~!!"

THE END

RO the Releaser Special Part: Happy Birthday Faril, the best of my mind

"นี่ ฟาริล..."

เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่มผมสีแดงเข้ม นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงเป็นประกายเรียกเด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งหันแผ่นหลังให้อยู่บนรั้วหินเตี้ย ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทะเล แนวรั้วนี้ทอดยาวอยู่ในเขตสุสานติดทะเลที่ทุ่งหญ้าใกล้ ๆ เมืองเกฟเฟน เป็นที่ ๆ ฟาริลชอบมานั่งเล่นบ่อย ๆ เมื่อมีเวลา

"หือ?"

ลมโกรกหนัก พัดผมสีน้ำตาลอ่อนของฟาริลปลิวสะบัดเมื่อหันมองตามเสียงเรียก

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ฟาริลแล้วนั่งลงข้าง ๆ หันหน้าไปทางเดียวกับเขา เห็นทะเลไกลเวิ้งว้างและท้องฟ้าใสอยู่เบื้องหน้า กลิ่นไอทะเล ฟองคลื่น และเสียงน้ำกระทบชายหาดสลับกับหน้าผาดูเหมือนจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว พาให้คนที่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้อยากจะกระโจนลงทะเลไปรับความสดชื่นมาเสียให้หมดให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย...เพระเหตุนี้ฟาริลคงชอบที่จะมาแถวนี้บ่อย ๆ...

"ฟาริล...ฉันได้ยินมาจากเซลินว่าวันนี้เป็นวันเกิดนาย"

เสียงของเด็กหนุ่ม...บาโฟเมต...บาโฟเมตในร่างเด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นทำให้ฟาริลที่หันหน้ากลับไปแล้วหันกลับมามองเขาอีกที

"คือ เมื่อวันวาเลนไทน์ ฉันเห็นนายไปกับพวกซาคุ พอนายกลับมา นายก็อยู่กับพวกเซลิน ฉันเลยไม่กล้าให้ช็อคโกแลตนาย" ใบหน้าของคนพูดเปนสีแดงจาง ๆ คนรับฟังแสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

บาโฟเมตยื่นกล่องของขวัญรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าความหนาไม่มากแต่ใหญ่พอประมาณห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญสีขาวมีลวดลายดอกไม้จาง ๆ ผูกริบบิ้นเล็ก ๆ น่ารักสีแดงเงาวาวตรงมุมให้ฟาริลโดยไม่มองหน้า...ใช่ บาโฟเมตก้มหน้าลงจนมิดคอ ไม่อาจเห็นสีหน้า ณ ปัจจุบันได้ มือที่ถือกล่องของขวัญสั่นน้อย ๆ ด้วยความื่นเต้น

"ถึงมันจะช้าไปแล้วก็ไม่ได้พิเศษอะไร แต่...แต่นายช่วยรับเอาไว้ด้วยนะ"

สัมผัสของกล่องในมือถูกดึงออกไป บาโฟเมตเงยหน้าขึ้น สายตาพลันสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของฟาริลคู่ที่มองลงมาพอดี ในวินาทีนั้นในใจของเขาเต้นถี่ระรัวจนต้องก้มหน้ากลับลงไปเพื่อระงับอาการใจสั่นเมื่อต้องจ้องหน้าฟาริล

ฟาริลรับกล่องของขวัญมาและวางเอาไว้บนตัก มือซ้ายวางลงบนไหล่เล็กห่อของเด็กหนุ่มคนตัวเล้กกว่า บาโฟเมตสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังก้มหน้าแข็งทื่อ

"เงยหน้าขึ้นมาซิ"

เด็กหนุ่มไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา ฟาริลถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ พลันดอกกุหลาบสีขาวนวลสวยงามดอกหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้าบาโฟเมตที่ก้มมองตักอยู่

"กุหลาบวันวาเลนไทน์สำหรับนายนะ..." ฟาริลเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่น

ปลายนิ้วสั่นเทาแตะก้านกุหลาบและรับมันมาช้า ๆ ฟาริลยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นกิริยาประหม่าของเด็กหนุ่ม

"ดอกกุหลาบสีขาวหมายถึงความรักที่บริสุทธิ์แต่ในที่นี้ฉันอยากให้มันหมายถึงความบริสุทธิ์ของนายมากกว่า" ฟาริลว่าพลางเด็ดกลีบกุหลาบเนียนละเอียดจากดอกมาดมชิดจมูก

"เอ้อ... ขอบคุณมากนะ" บาโฟเมตเอ่ยเสียงสั่น

ลมพัดเฉื่อยลง ๆ จนหยุดไป ใต้นิ้วมือที่จับกลีบกุหลาบนั้นมีรอยยิ้มที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ซ่อนอำพรางอยู่ ฟาริลยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะกล่าว "แล้วของสำหรับวันเกิดฉันล่ะ?"

"เอ๋...ก็...นี่ไง อุ๊บ"

ในจังหวะที่บาโฟเมตเงยหน้าขึ้นริมฝีปากอันร้อนรุ่มก็ประกบลง สัมผัสร้อนผ่าวพุ่งจากริมฝีปากลงไปถึงคอ เด็กหนุ่มเบิกตาโพลง ในทีแรกเขาจะขัดขืนแต่แล้วก็เปลี่ยนใจไม่ขยับตัวไปไหน เขาโอบรอบคอฟาริล ไอร้อนอุ่นยังคงอยู่ในปากและเปลี่ยนเป็นรสแปลกที่เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกทั้งตื่นเต้น ตกใจ และอบอุ่นหมุนวนอบอวลอยู่ในร่างกายจนฟาริลถอนริมฝีปากออกไป

"นายให้ของขวัญฉันแค่ชิ้นเดียว แถมยังช้าไปตั้งห้าวัน เพราะฉะนั้นฉันจะคิดซะว่าจูบนี่คือของขวัญวันเกิดแล้วกัน" ฟาริลเอ่ยเสียงท้าทายพลางชี้มือประกอบ

"ทำก่อนบอกทีหลังนี่นา" บาโฟเมตหน้าแดง ในทีแรกเขาตั้งใจจะเอามือเช็ดที่ริมฝีปากแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ปล่อยมือร่วงหล่นไปที่เดิม ความรู้สึกร้อนผ่าวยังคงอยู่ที่ริมฝีปาก แต่ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่อยากให้มันหายไป

ฟาริลมองแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู บาโฟเมตหันมาพอดีแล้วก็รีบหลบตาหน้าแดงกว่าเดิม

"มองอะไรของนาย..." เด็กหนุ่มคนผมแดงถามอาย ๆ

"แปลกจังแฮะ..." ฟาริลเริ่มเอ่ยเสียงลากยาว

"?" บาโฟเมตหันมามองอย่างสงสัย

"ทำไมวันนี้กุหลาบไม่มีหนาม..."

"ไอ้บ้า!"

ฟาริลยิ้มเพราะนึกสนุกขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลองเชิง "แล้วระหว่างฉันกับริน นายชอบใครมากกว่ากัน?"

บาโฟเมตกลับมองฟาริลอย่างตกใจเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนจะเงียบไป

"ไม่ตอบเหรอ? ...ไม่ตอบสินะ..." ฟาริลเสียงจ๋อยไป "ฉันเข้าใจแล้วล่ะ..."

"ไม่ใช่นะ! มะ...มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ!" บาโฟเมตรีบร้อนรน พูดปฎิเสธเสียงระรัว

ฟาริลเงียบ...รอฟังคำตอบ

"อันที่จริง...ฉันน่ะ...คือ..." บาโฟเมตพูดติด ๆ ขัด ๆ อย่างยากลำบาก "คือ...ฉัน..."

"หมดเวลา... นายตอบไม่ทัน ต้องโดนลงโทษ" ที่ทำเศร้าเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง กลับเป็นยิ้มแสยะน่ากลัวอย่างจะฉวยโอกาส ฟาริลยื่นหน้าเข้ามาใกล้บาโฟเมตอีกครั้ง...

"ไอ้บ้า!" บาโฟเมตใช้มือผลักฟาริลหน้าหัน

"ฮึ ๆ" ฟาริลหัวเราะยั่วและเย้าแหย่ คราวนี้บาโฟเมตยิ่งหันหน้าไปทางอื่นไม่ยอมมองหน้าฟาริลอีกเลย เขาได้ยินเสียงพ่นลมหายใจอย่างเคือง ๆ มาจากคนตัวเล็กกว่าแล้วก็ยิ่งอยากแหย่เล่น "ฉันอยากแกล้งนาย และจะแกล้งให้ตลอดเลย..."

อยู่ ๆ ลมที่สงบไปก็พัดต่อราวกับเมื่อครู่เป็นการหยุดเว้นจังหวะให้สำหรับเขาทั้งสอง เสียงลมพัดคลอกับเสียงหัวร่อต่อกระซิกเป็นเหมือนเพลงบรรเลงให้กับชายหาดยามเย็นที่ผสมผสานกับเสียงคลื่นทะเลเป็นดนตรีบทเดียวกันของวันที่ 19 เดือนกุมภาพันธ์

...สุขสันต์วันเกิดนะฟาริล...

THE END

MALANGPORYIM'S TALK

อันที่จริงวันวาเลนไทน์คือวันที่ 14 กุมภา และวันเกิดฟาริลก็คือวันที่ 19 กุมภา แต่กว่าแมลงปอยิ้มจะเอาฟิคมาลงก็วันที่ 6 มีนา กร๊าก~ ดองสนุกเลย (คนทวงก็ขยันทวงกันจังเลย ทำไมขยันทวงมากกว่าที่คนเขียนขยันเขียนไปได้เนี่ย) เรื่องนี้วายนะขอรับ... แต่ไม่เรทเพราะปอยิ้มเขียนเรทไม่เป็น *q* มีปัญญาเขียนได้มากสุดแค่นี้อ่ะ ถ้าไม่ถูกใจยังไงก็ขออภัยด้วย (_ _)"

เรื่องแรก Valentine Chocolate นี้เป็นฟิควันวาเลนไทน์ที่ได้ไอเดียมาจากตอนวาดรูปวันวาเลนไทน์ชิ้นที่ล้มเหลวก่อนจะมาเป็นเรนซ์ เป็นรูปสามหนุ่มขนช็อคโกแลตเดินกันในเกฟเฟน (ยังกะจะย้ายบ้าน -*-) แล้วรูปมันแป้ก หรือไอ้ที่เรียกว่าล้มเหลวนั่นแหละ โดยที่ยังไม่ได้ตัดเส้นเลยเอามาเขียนเป็นฟิคแทน

เรื่องที่สองHappy Birthday Faril, the best of my mind อันนี้เขียนต่อกัน เนื้อเรื่องจะได้ต่อเนื่อง (แต่เขียนแล้วมันไม่ต่อเนื่อง...ช่างเถอะ =3=) เป็นอีกคู่ที่มีคนชอบพอ ๆ กับฟาริล*เรนอฟ อันนี้เขียนแล้วมีความสุข (หัวเราะอยู่คนเดียวหน้าคอม) พอพิมพ์มาถึงตอนท้าย ๆ แล้วอยากล้มโต๊ะคอมทิ้ง เขียนไปเขียนมาฟาริลเหมือนโอเระซามะ TT[]TT (/me ร้องไห้ไว้อาลัยให้กับฟาริลและโอเระซามะคนละสองนาที) เรื่องนี้มาอีดิทในตอนหลัง เพิ่มเนื้อเรื่องเล็กน้อย และได้รับการตรวจทานจาก บีจัง ด้วย ขอบคุณนะค้าบ -/\-

อย่างเคยครับ ขอคอมเม้นท์ด้วยนะจ๊ะ ^^\+

ปล.รูปวันวาเลนไทน์ (ที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฟิคตอนพิเศษนี้อยู่ตรงนี้นะจ๊ะ)

แถม ๆ ๆ

ของขวัญวันเกิดฟาริลอีกชิ้นนึงจาก อะตอม ครับ

HBD Faril::This Piece for You by ~Rakuda69 on deviantART

ไปคอมเม้นท์ให้อะตอมมั่งนะเอ้อ

edit @ 2007/03/06 16:32:22
edit @ 2007/03/07 15:41:56